๑. จิตตฌายีสูตร เล่ม ๒๕

๓. ตติยวรรค ๑. ปสันนจิตตสูตร

๓. ตติยวรรค

๑. ปสันนจิตตสูตร

ว่าด้วยจิตไม่เศร้าหมองไปสุคติ

{๑๙๙} [๒๑] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราใช้จิตของเรากำหนดรู้วาระจิตของบุคคล บางคนในโลกนี้ซึ่งมีจิตผ่องใสได้ว่า ถ้าเขาตายไปเวลานี้ต้องได้ไปเกิดในสวรรค์เหมือนถูก เชิญไปประดิษฐานไว้ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะจิตของเขาผ่องใส ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะเหตุที่มีจิตผ่องใสนั้นเอง สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์”ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

พระพุทธเจ้าทรงทราบว่าคนบางคนในโลกนี้มีจิต

ผ่องใส จึงได้ทรงพยากรณ์เนื้อความนี้แลแก่ภิกษุ

ทั้งหลายในสำนักของพระองค์ว่า

ถ้าเขาตายไปในเวลานี้ต้องเข้าถึงสุคติ เพราะจิต

ของเขาผ่องใส เขาเป็นอย่างนั้นเหมือนได้รับเชิญไป

เพราะเหตุที่มีจิตผ่องใสนั้นเอง สัตว์ทั้งหลายจึงไปสุคติ

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้นข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ

๒. เมตตสูตร

ว่าด้วยอานิสงส์ของบุญคือเมตตา

{๒๐๐} [๒๒] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกเธออย่ากลัวบุญเลย คำว่า ‘บุญ’ นี้เป็น ชื่อของความสุขที่น่าปรารถนา น่ารัก น่ายินดีพอใจ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรารู้ผลที่น่าปรารถนา น่ารัก น่ายินดีพอใจ ที่ได้เสวยตลอดมาแห่งบุญที่ บำเพ็ญติดต่อกันมานาน เราเจริญเมตตาพรหมวิหาร มาเป็นเวลานาน ถึง ๗ ปี ในระหว่างนี้ไม่ต้องกลับมาเกิดในโลกนี้ เลยตลอด ๗ มหากัป