อภยูวรภาณวาร เล่ม ๔

ว่า “ไฉนพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตรจึงได้บวชให้โจรที่ขึ้นชื่อโด่งดังเล่า” ภิกษุทั้งหลายได้ยินชาวบ้านเหล่านั้น เพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาอยู่ จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงห้ามบวชโจรที่ขึ้นชื่อโด่งดัง

พระผู้มีพระภาคเจ้า รับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โจรที่ขึ้นชื่อโด่งดัง ภิกษุไม่พึงให้บวช รูปใดให้บวช ต้องอาบัติทุกกฏ”

๒๙. การเภทกโจรวัตถุ

ว่าด้วยเรื่องโจรแหกคุกหนีบวช

{๑๐๔} [๙๒] ก็โดยสมัยนั้นแล พระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราชได้ทรงมีพระบรมราชานุญาตไว้ว่า “กุลบุตรเหล่าใดบวชในสำนักพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตร กุลบุตรเหล่านั้นใครจะทำอะไรไม่ได้ เพราะธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว กุลบุตรเหล่านั้นจงประพฤติพรหมจรรย์ เพื่อทำที่สุดทุกข์โดยชอบเถิด”สมัยต่อมา บุรุษคนหนึ่งทำโจรกรรมแล้วถูกเจ้าหน้าที่จองจำไว้ในคุก เขาแหกคุกแล้วหนีไปบวชในสำนักภิกษุ คนทั้งหลายพบเห็นเข้าจึงกล่าว อย่างนี้ว่า “ภิกษุรูปนี้คือโจรแหกคุกคนนั้น ถ้ากระไร พวกเราจงนำตัวมันไป”

คนบางพวกพูดทัดทานอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลายอย่าได้พูดเช่นนี้ พระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราชได้มีพระบรมราชานุญาตไว้ว่า ‘กุลบุตรเหล่าใดบวชในสำนักพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตร กุลบุตรเหล่านั้น

ใครจะทำอะไรไม่ได้ เพราะธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว กุลบุตรเหล่านั้นจงประพฤติพรหมจรรย์เพื่อทำที่สุดทุกข์โดยชอบเถิด’ ดังนี้”

ประชาชนจึงเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “พระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตรเหล่านี้มิใช่ผู้หลบหลีกภัย ใครจะทำอะไรไม่ได้ แต่ไฉนจึงได้บวชให้โจรแหกคุกเล่า” ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงห้ามบวชโจรแหกคุก

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โจรแหกคุก ภิกษุไม่พึงให้บวช รูปใดให้บวช ต้องอาบัติทุกกฏ”

๓๐. ลิขิตกโจรวัตถุ

ว่าด้วยเรื่องโจรผู้ถูกหมายจับหนีบวช

{๑๐๕} [๙๓] ก็โดยสมัยนั้นแล บุรุษคนหนึ่งทำโจรกรรมแล้วหนีไปบวชในสำนักภิกษุ และบุรุษนั้นถูกเจ้าหน้าที่ออกหมายประกาศไว้ทั่วเมืองว่า “พบในที่ใด พึงฆ่าเสียในที่นั้น” คนทั้งหลายเห็นแล้วกล่าวอย่างนี้ว่า “ภิกษุรูปนี้คือโจรผู้ถูกหมายจับคนนั้น ถ้ากระไร พวกเราจงฆ่ามันเสีย”คนบางพวกพูดทัดทานอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลายอย่าได้พูดเช่นนี้ พระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราชได้มีพระบรมราชานุญาตไว้ว่า ‘กุลบุตรเหล่าใดบวชในสำนักพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตร กุลบุตรเหล่านั้น ใครจะทำอะไรไม่ได้ เพราะธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว กุลบุตรเหล่านั้นจงประพฤติพรหมจรรย์เพื่อทำที่สุดทุกข์โดยชอบเถิด’ ดังนี้’’ประชาชนจึงเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “พระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตรเหล่านี้มิใช่ผู้หลบหลีกภัย ใครจะทำอะไรไม่ได้ แต่ไฉนจึงได้

บวชให้โจรผู้ถูกหมายจับเล่า” ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงห้ามบวชโจรผู้ถูกหมายจับ

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โจรผู้ถูกหมายจับ ภิกษุไม่พึงให้บวช รูปใดให้บวช ต้องอาบัติทุกกฏ”

๓๑. กสาหตวัตถุ

ว่าด้วยเรื่องบุรุษผู้ถูกเฆี่ยนด้วยหวายบวช

{๑๐๖} [๙๔] ก็โดยสมัยนั้นแล บุรุษคนหนึ่งถูกลงอาญาเฆี่ยนด้วยหวาย บวชในสำนักภิกษุ ประชาชนจึงเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตรจึงได้บวชให้บุรุษผู้ถูกลงอาญาเฆี่ยนด้วยหวายเล่า” ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงห้ามบวชบุรุษผู้ถูกเฆี่ยนด้วยหวาย

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษผู้ถูกลงอาญาเฆี่ยนด้วยหวาย ภิกษุไม่พึงให้บวช รูปใดให้บวช ต้องอาบัติทุกกฏ”

๓๒. ลักขณาหตวัตถุ

ว่าด้วยเรื่องบุรุษถูกสักหมายโทษบวช

{๑๐๗} [๙๕] ก็โดยสมัยนั้นแล บุรุษคนหนึ่งถูกลงอาญาสักหมายโทษบวชในสำนักภิกษุ ประชาชนจึงเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนพระสมณะ

เชื้อสายพระศากยบุตรจึงได้บวชให้บุรุษผู้ถูกลงอาญาสักหมายโทษเล่า” ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงห้ามบวชบุรุษผู้ถูกสักหมายโทษ

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษผู้ถูกลงอาญาสักหมายโทษ ภิกษุไม่พึงให้บวช รูปใดให้บวช ต้องอาบัติทุกกฏ”

๓๓. อิณายิกวัตถุ

ว่าด้วยเรื่องคนมีหนี้ บวช

{๑๐๘} [๙๖] ก็โดยสมัยนั้นแล บุรุษลูกหนี้คนหนึ่งหนีไปบวชในสำนักภิกษุ พวกเจ้าทรัพย์พบเข้าจึงกล่าวอย่างนี้ว่า “ภิกษุรูปนี้คือลูกหนี้ของพวกเรา คนนั้น ถ้ากระไร พวกเราจงนำตัวมันไป”

เจ้าทรัพย์บางพวกพูดทัดทานอย่างนี้ว่า “ท่านทั้งหลายอย่าได้พูดเช่นนี้ พระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราชได้มีพระบรมราชานุญาตไว้ว่า ‘กุลบุตรเหล่าใดบวชในสำนักพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตร กุลบุตรเหล่านั้น ใครจะทำอะไรไม่ได้ เพราะธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว กุลบุตรเหล่านั้นจงประพฤติพรหมจรรย์เพื่อทำที่สุดทุกข์โดยชอบเถิด’ ดังนี้”