arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต จตุตถปัณณาสก์ · อรัญญวรรค

๔. โสสานิกสูตร เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอรัญญวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๔. โสสานิกสุตฺต

๔. โสสานิกสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต จตุตถปัณณาสก์ อรัญญวรรค โสสานิกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๐๘–๒๐๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๑๑–๓๑๑

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปญฺจิเม ภิกฺขเว โสสานิกา. กตเม ปญฺจ? มนฺทตฺตา โมมูหตฺตา โสสานิโก โหติ? ฯเปฯ อิทมตฺถิตยฺเญว นิสฺสาย โสสานิโก โหติ. อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ โสสานิกาติ. จตุตฺถํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวกนี้

ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวกไหนบ้าง คือ

๑. ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร เพราะโง่เขลา เพราะหลงงมงาย

ฯลฯ

๕. ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร เพราะอาศัยความมักน้อย ความสันโดษ ความขัดเกลา ความสงัด ความต้องการด้วยข้อปฏิบัติอันงามเช่นนี้ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวกนี้แล

โสสานิกสูตรที่ ๔ จบ

จบ ๔. โสสานิกสูตร