พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ · สัญญาวรรค
๙. นิพพิทาสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในสัญญาวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ สัญญาวรรค นิพพิทาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๑๒๑–๑๒๑
๙. นิพพิทาสูตร
ว่าด้วยธรรมที่อำนวยผลให้บรรลุนิพพาน
{๖๙} [๖๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้ มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อดับสนิท เพื่อเข้าไปสงบ เพื่อรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ เพื่อนิพพานโดยส่วนเดียว ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) พิจารณาเห็นว่าไม่งามในกาย
(๒) มีความสำคัญว่าเป็นของปฏิกูลในอาหาร
(๓) มีความสำคัญว่าไม่น่ายินดีในโลกทั้งปวง
(๔) พิจารณาเห็นว่าไม่เที่ยงในสังขารทั้งปวง
(๕) เข้าไปตั้งมรณสัญญาไว้ในภายใน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้แลอันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อดับสนิท เพื่อเข้าไปสงบ เพื่อรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ เพื่อนิพพานโดยส่วนเดียว”
๑๐. อาสวักขยสูตร
ว่าด้วยธรรมที่อำนวยผลให้สิ้นอาสวะ
{๗๐} [๗๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำ ให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการ คืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) พิจารณาเห็นว่าไม่งามในกาย
(๒) มีความสำคัญว่าเป็นของปฏิกูลในอาหาร
จบ ๙. นิพพิทาสูตร