พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · ผาสุวิหารวรรค
๑๐. อรัญญสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในผาสุวิหารวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ผาสุวิหารวรรค อรัญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๑๙๐–๑๙๒
(๔) เป็นผู้ได้ฌาน ๔ ที่ก้าวล่วงกามาพจรจิต เป็นธรรมเครื่องอยู่เป็นสุขในปัจจุบัน ได้ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบาก
(๕) ทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้ เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบัน เข้าถึงอยู่
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อม เป็นผู้ควรเที่ยวไปได้ในทิศทั้งสี่”
๑๐. อรัญญสูตร
ว่าด้วยคุณสมบัติของภิกษุผู้อยู่ในเสนาสนะอันสงัด
{๑๑๐} [๑๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ควรเพื่อเสพอาศัยเสนาสนะอันสงัด คือ ป่าและป่าชัฏ ธรรม ๕ ประการคือ อะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้
(๑) เป็นผู้มีศีล คือ เป็นผู้สำรวมในปาติโมกขสังวร ถึงพร้อมด้วยอาจาระและโคจร มีปกติเห็นภัยในโทษแม้มีประมาณน้อย สมาทานศึกษาอยู่ในสิกขาบททั้งหลาย
(๒) เป็นพหูสูต คือ เป็นผู้ทรงสุตะ สั่งสมสุตะ ธรรมเหล่าใด งามในเบื้องต้น งามในท่ามกลาง งามในที่สุด กล่าวถึง พรหมจรรย์พร้อมทั้งอรรถทั้งพยัญชนะบริสุทธิ์บริบูรณ์สิ้นเชิง ธรรมทั้งหลายเห็นปานนั้นอันภิกษุนั้นได้สดับมาก ทรงจำ ไว้ได้ คล่องปาก ขึ้นใจ แทงตลอดด้วยปัญญา
(๓) เป็นผู้ปรารภความเพียรเพื่อจะละอกุศลธรรม เพื่อจะยัง กุศลธรรมให้ถึงพร้อม คือ เป็นผู้เข้มแข็ง มีความบาก บั่นมั่นคง ไม่ทอดธุระในกุศลธรรมทั้งหลาย(๔) เป็นผู้ได้ฌาน ๔ ที่ก้าวล่วงกามาพจรจิต เป็นธรรมเครื่อง อยู่เป็นสุขในปัจจุบัน ได้ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยาก โดยไม่ลำบาก(๕) ทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้ เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบัน เข้าถึงอยู่ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ควร เพื่อเสพอาศัยเสนาสนะอันสงัด คือ ป่าและป่าชัฏ”
จบ ผาสุวิหารวรรคที่ ๑
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. สารัชชสูตร ๒. อุสสังกิตสุตร
๓. มหาโจรสูตร ๔. สมณสุขุมาลสูตร
๕. ผาสุวิหารสูตร ๖. อานันทสูตร
๗. สีลสูตร ๘. อเสขสูตร
๙. จาตุททิสสูตร ๑๐. อรัญญสูตร
(๑๒) ๒.อันธกวินทวรรค
๑. กุลุปกสูตร
ว่าด้วยธรรมของภิกษุผู้เป็นกุลุปกะ
{๑๑๑} [๑๑๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เป็นกุลุปกะ ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่สรรเสริญในตระกูล ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ชอบวิสาสะกับผู้ไม่คุ้นเคย
(๒) ชอบบงการเหมือนตัวเองเป็นใหญ่
(๓) ชอบคบหาผู้ไม่ถูกกับเขา (๔) ชอบพูดกระซิบ
(๕) เป็นผู้ขอจัด
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เป็นกุลุปกะ ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ นี้แลย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่สรรเสริญ ในตระกูลดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เป็นกุลุปกะประกอบด้วยธรรม ๕ ประการย่อมเป็นที่รัก เป็นที่พอใจ เป็นที่เคารพ และเป็นที่สรรเสริญในตระกูล ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ไม่วิสาสะกับผู้ไม่คุ้นเคย
(๒) ไม่บงการเหมือนตัวเองเป็นใหญ่
(๓) ไม่คบหาผู้ไม่ถูกกับเขา (๔) ไม่พูดกระซิบ
(๕) ไม่เป็นผู้ขอจัด
- ๑ภิกษุผู้เป็นกุลุปกะ หมายถึงภิกษุผู้เข้าถึงหรือใกล้ชิดตระกูลโดยได้รับปัจจัย ๔ ประจำ เป็นผู้มีความคุ้นเคยสนิทไปมาหาสู่คนในตระกูลหรือครอบครัวนั้นอยู่เสมอ (นัย วิ.อ. ๒/๔๐)
จบ ๑๐. อรัญญสูตร