ชนสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๐

อถ โข เทฺว พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุฑฺฒา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา, เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต พฺราหฺมณา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ “มยมสฺสุ โภ โคตม พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุฑฺฒา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา, เต จมฺหา อกตกลฺยาณา อกตกุสลา อกตภีรุตฺตาณา, โอวทตุ โน ภวํ โคตโม, อนุสาสตุ โน ภวํ โคตโม, ยํ อมฺหากํ อสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา”ติ.

ตคฺฆ ตุเมฺห พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุฑฺฒา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา, เต จตฺถ อกตกลฺยาณา อกตกุสลา อกตภีรุตฺตาณา, อาทิตฺโต โข อยํ พฺราหฺมณา โลโก ชราย พฺยาธินา มรเณน, เอวํ อาทิตฺโต โข พฺราหฺมณา โลเก ชราย พฺยาธินา มรเณน, โย อิธ กาเยน สญฺญโม วาจาย สญฺญโม มนสา สญฺญโม, ตํ ตสฺส เปตสฺส ตาณญฺจ เลนญฺจ ทีปญฺจ สรณญฺจ ปรายนญฺจาติ.

อาทิตฺตสฺมึ อคารสฺมึ ยํ นีหรติ ภาชนํ

ตํ ตสฺส โหติ อตฺถาย โน จ ยํ ตตฺถ ฑยฺหติ.

เอวํ อาทิตฺตเก โลโก (๑) ชราย มรเณน จ

นีหเรเถว ทาเนน ทินฺนํ โหติ สุนีหตํ. (๒)

โยธ กาเยน สญฺญโม วาจาย อุท เจตสา.

ตํ ตสฺส เปตสฺส สุขาย โหติ

ยํ ชีวมาโน ปกโรติ ปุญฺญนฺติ. ทุติยํ.

ครั้งนั้นพราหมณ์ ๒ คน เป็นผู้แก่ ผู้เฒ่า ผู้ใหญ่ ผู้ล่วงกาลผ่านวัย นับแต่เกิดมามีอายุ ๑๒๐ ปี เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาท แล้วนั่ง ณ ที่สมควร ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า

ข้าแต่ท่านพระโคดม พวกข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์แก่ ผู้เฒ่า ผู้ใหญ่ ผู้ล่วงกาล ผ่านวัย นับแต่เกิดมามีอายุ ๑๒๐ ปี พวกข้าพเจ้านั้นไม่ได้ทำความดีไว้ ไม่ได้ทำกุศล ไว้ ไม่ได้สร้างเครื่องต้านทานภัยไว้ ขอท่านพระโคดมทรงว่ากล่าวพวกข้าพเจ้า ขอ ท่านพระโคดมทรงสั่งสอนพวกข้าพเจ้าเพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่พวกข้าพเจ้า ตลอดกาลนานพระผู้มีพระภาคตรัสว่า พราหมณ์ทั้งหลาย ที่แท้พวกท่านเป็นผู้แก่ ผู้เฒ่า ผู้ใหญ่ ผู้ล่วงกาลผ่านวัย นับแต่เกิดมามีอายุ ๑๒๐ ปี พวกท่านนั้น ไม่ได้ทำความดีไว้ ไม่ได้ทำกุศลไว้ ไม่ได้สร้างเครื่องต้านทานภัยไว้ โลกนี้ถูกชรา พยาธิ และมรณะ แผดเผาแล้ว เมื่อโลกถูกชรา พยาธิ และมรณะแผดเผาแล้วอย่างนี้ ความสำรวม ทางกาย วาจา และใจในโลกนี้จะเป็นเครื่องต้านทาน เป็นที่เร้น เป็นที่พึ่ง เป็นที่ระลึก และเป็นที่ยึดเหนี่ยวของผู้ตายไปแล้ว

เมื่อเรือนถูกไฟไหม้

สิ่งของที่นำออกไปได้ย่อมเป็นประโยชน์แก่เขา

สิ่งของที่ถูกไฟไหม้ในเรือนนั้น

ย่อมไม่เป็นประโยชน์แก่เขา ฉันใด

เมื่อโลกถูกชราและมรณะแผดเผาแล้วก็ฉันนั้นเหมือนกัน

บุคคลควรนำออกมาด้วยการให้

สิ่งที่ให้แล้วชื่อว่านำออกไปดีแล้ว

ความสำรวมทางกาย วาจา และใจในโลกนี้

ย่อมมีเพื่อความสุขแก่บุคคลผู้ตายไปแล้ว

ซึ่งได้ทำบุญไว้ขณะเมื่อมีชีวิตอยู่

ทุติยเทวพราหมณสูตรที่ ๒ จบ