พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต ปัณณาสก์ที่ ๑ · อนิจจวรรค
๔. อภิญเญยยสูตร เล่ม ๑๘
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอนิจจวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต ปัณณาสก์ที่ ๑ อนิจจวรรค อภิญเญยยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๘ หน้า ๓๔–๓๔
สูตรที่๒
{๔๗} [๔๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงเป็นทุกข์...”
สูตรที่ ๓
{๔๘} [๔๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงเป็นอนัตตา...”
สูตรที่ ๔
{๔๙} [๔๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงเป็นของควรรู้ยิ่ง...”
สูตรที่ ๕
{๕๐} [๔๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงเป็นของควรกำหนดรู้...”
สูตรที่ ๖
{๕๑} [๔๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงควรละ...”
สูตรที่ ๗
{๕๒} [๔๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงควรทำให้แจ้ง...”
สูตรที่ ๘
{๕๓} [๕๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงควรรู้ยิ่งแล้วกำหนดรู้...”
จบ ๔. อภิญเญยยสูตร