พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ · สัฏฐิเปยยาล
๕๖. อัชฌัตตายตนสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๘
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒๔/๒๘ ในสัฏฐิเปยยาลมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ สัฏฐิเปยยาล อัชฌัตตายตนสูตร ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๘ หน้า ๒๑๙–๒๑๙
๕๕. อัชฌัตตายตนอนิจจสูตร
ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นของไม่เที่ยง
{๒๗๙} [๒๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นของไม่เที่ยง โสตะเป็นของไม่เที่ยง ฆานะเป็นของไม่เที่ยง ชิวหาเป็นของไม่เที่ยง กายเป็นของไม่เที่ยง มโนเป็นของไม่เที่ยง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”
๕๖. อัชฌัตตายตนทุกขสูตร
ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นทุกข์
{๒๘๐} [๒๒๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ โสตะเป็นทุกข์ ฆานะเป็นทุกข์ ชิวหาเป็นทุกข์ กายเป็นทุกข์ มโนเป็นทุกข์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”
๕๗. อัชฌัตตายตนอนัตตสูตร
ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นอนัตตา
{๒๘๑} [๒๒๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นอนัตตา โสตะเป็นอนัตตา ฆานะเป็นอนัตตา ชิวหาเป็นอนัตตา กายเป็นอนัตตา มโนเป็นอนัตตา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”
จบ ๕๖. อัชฌัตตายตนสูตร ที่ ๒