๗. ฉันทสูตรที่ ๓ เล่ม ๑๘

๖. ทุกขฉันทราคสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจรักใคร่ในสิ่งที่เป็นทุกข์

[๑๗๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่า เป็นทุกข์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในจักษุนั้นเสีย โสตะเป็นทุกข์ ... ฆานะเป็นทุกข์ ... ชิวหาเป็นทุกข์ ... กายเป็นทุกข์ ... มโนเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย”

๗. อนัตตฉันทสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่เป็นอนัตตา

{๒๕๙} [๑๗๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าเป็นอนัตตา ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในจักษุนั้นเสีย โสตะเป็นอนัตตา ... ฆานะเป็นอนัตตา ... ชิวหาเป็นอนัตตา... กายเป็นอนัตตา ... มโนเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย”

๘. อนัตตราคสูตร

ว่าด้วยการละความรักใคร่ในสิ่งที่เป็นอนัตตา

[๑๗๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าเป็นอนัตตา ดูก่อน

ภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในจักษุนั้นเสียโสตะเป็นอนัตตา ... ฆานะเป็นอนัตตา... ชิวหาเป็นอนัตตา ... กายเป็นอนัตตา ... มโนเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย”

๙. อนัตตฉันทราคสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจรักใคร่ในสิ่งที่เป็นอนัตตา

[๑๗๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าเป็นอนัตตา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในจักษุนั้นเสีย โสตะเป็นอนัตตา ... ฆานะเป็นอนัตตา ... ชิวหาเป็นอนัตตา ... กายเป็นอนัตตา ... มโนเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย”

๑๐. พาหิรานิจจฉันทสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่ไม่เที่ยง

{๒๖๐} [๑๗๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าไม่เที่ยง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในรูปนั้นเสีย เสียงไม่เที่ยง ... กลิ่นไม่เที่ยง ... รสไม่เที่ยง ... โผฏฐัพพะไม่เที่ยง ... ธรรมารมณ์ไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในธรรมารมณ์นั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย”