พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรค
๙. พราหมัญญสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๖๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๙ ในอามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรค พราหมัญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๖๖๒–๖๖๒
๙. พราหมัญญสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้เกื้อกูลพราหมณ์มีน้อย
{๑๗๖๔} [๑๑๓๙] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้เกื้อกูลพราหมณ์มีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่เกื้อกูลพราหมณ์มีจำนวนมากกว่า ...
๑๐. ปจายิกสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้อ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่มีน้อย
{๑๗๖๕} [๑๑๔๐] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้นอบน้อมต่อผู้ใหญ่ในตระกูลมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่นอบน้อมต่อผู้ใหญ่ในตระกูลมีจำนวนมากกว่า ...
จบ ปฐมอามกธัญญเปยยาลวรรคที่ ๗
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อัญญตรสูตร ๒. ปัจจันตสูตร
๓. ปัญญาสูตร ๔. สุราเมรยสูตร
๕. โอทกสูตร ๖. มัตเตยยสูตร
๗. เปเตเยยสูตร ๘. สามัญญสูตร
๙. พราหมัญญสูตร ๑๐. ปจายิกสูตร
จบ ๙. พราหมัญญสูตร