พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อามกธัญญเปยยาล ตติยวรรค
๑. นัจจสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๗๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในอามกธัญญเปยยาล ตติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อามกธัญญเปยยาล ตติยวรรค (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๖๖๗–๖๖๗
๙. ตติยอามกธัญญเปยยาลวรรค
๑. นัจจคีตสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นจากการฟ้อนรำมีน้อย
{๑๗๗๖} [๑๑๕๑] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากการฟ้อนรำ ขับร้อง ประโคมดนตรี และดูการเล่นอันเป็นข้าศึกมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการฟ้อนรำ ขับร้อง ประโคมดนตรี และดูการเล่นอันเป็นข้าศึกมีจำนวนมากกว่า ...
๒. อุจจาสยนสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นการนั่งนอนบนที่นั่งนอนสูงใหญ่มีน้อย
{๑๗๗๗} [๑๑๕๒] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากการนั่งนอนบนที่นั่งที่นอนอันสูงใหญ่มีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการนั่งนอนบนที่นั่งที่นอนอันสูงใหญ่มีจำนวนมากกว่า ...
๓. ชาตรูปรชตสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นจากการรับเงินทองมีน้อย
{๑๗๗๘} [๑๑๕๓] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากการรับทองและเงินมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากการรับทองและเงินมีจำนวนมากกว่า ...
จบ ๑. นัจจสูตร