เทวจาริกสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๙

อันไม่หวั่นไหวในพระธรรม... ในพระสงฆ์... ก็เป็นความดีแล เพราะเหตุที่ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรม... ในพระสงฆ์... สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ การประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว อันไม่ขาด ... เป็นไปเพื่อสมาธิ ก็เป็นความดีแล เพราะเหตุที่ประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์”{๑๕๐๐} เทวดาทั้งหลายกล่าวรับว่า “ข้าแต่ท่านพระโมคคัลลานะผู้นิรทุกข์ การประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า... ในพระธรรม... ในพระสงฆ์... เป็นความดีแล การประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้วอันไม่ขาด ... เป็นไปเพื่อสมาธิ ก็เป็นความดีแล ข้าแต่ท่านพระโมคคัลลานะผู้นิรทุกข์ เพราะเหตุที่ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหว ในพระพุทธเจ้า... ในพระธรรม... ในพระสงฆ์... การประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์”

๙. ทุติยเทวจาริกสูตร

ว่าด้วยพระมหาโมคคัลลานะจาริกไปเทวโลก สูตรที่ ๒

{๑๕๐๑} [๑๐๑๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...

ครั้งนั้น ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้หายจากพระวิหารเชตวัน ไปปรากฏตัวบนเทวโลกชั้นดาวดึงส์ เหมือนคนที่แข็งแรงเหยียดแขนที่คู้ออก หรือคู้แขนที่เหยียดเข้าฉะนั้น ลำดับนั้น เทวดาชั้นดาวดึงส์มากด้วยกันเข้าไปหาท่านพระมหาโมคคัลลานะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วนมัสการท่านพระมหาโมคคัลลานะแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้กล่าวกะเทวดาเหล่านั้นว่า

{๑๕๐๒} “ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย การประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้าว่า ‘แม้เพราะเหตุนี้ ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นทรงเป็นพระอรหันต์ ... ทรงเป็นผู้จำแนกธรรม’ เป็นความดีแล เพราะเหตุที่ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์แล้ว การประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรม... ในพระสงฆ์... ก็เป็นความดีแล เพราะเหตุที่ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรม... ในพระสงฆ์... สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์แล้ว การประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว

อันไม่ขาด ... เป็นไปเพื่อสมาธิ ก็เป็นความดีแล เพราะเหตุที่ประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์แล้ว”{๑๕๐๓} เทวดาทั้งหลายกล่าวรับว่า “ข้าแต่ท่านพระโมคคัลลานะผู้นิรทุกข์ การประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า... ในพระธรรม... ในพระสงฆ์... เป็นความดีแล การประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้วอันไม่ขาด... เป็นไปเพื่อสมาธิ ก็เป็นความดีแล ข้าแต่ท่านพระโมคคัลลานะ ผู้นิรทุกข์ เพราะเหตุที่ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหว ในพระพุทธเจ้า... ในพระธรรม... ในพระสงฆ์... การประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว สัตว์บางพวกในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์แล้ว”

๑๐. ตติยเทวจาริกสูตร

ว่าด้วยพระมหาโมคคัลลานะจาริกไปเทวโลก สูตรที่ ๓

{๑๕๐๔} [๑๐๑๖] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...

ครั้งนั้น ท่านพระผู้มีภาคเจ้าได้ทรงหายจากพระวิหารเชตวัน ไปปรากฏพระองค์บนเทวโลกชั้นดาวดึงส์ เหมือนคนที่แข็งแรงเหยียดแขนที่คู้ออก