๕. ทานานิสังสสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจิเม ภิกฺขเว ทาเน อานิสํสา กตเม ปญฺจ พหุโน ชนสฺส ปิโย โหติ มนาโป สนฺโต สปฺปุริสา ภชนฺติ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ คิหิธมฺมา อนปคโต ๕ โหติ กายสฺส เภทา ปรมฺมรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ ทาเน อานิสํสาติ ฯ

ททมาโน ปิโย โหติ สตํ ธมฺมํ อนุกฺกมํ

สนฺโต นํ สทา ภชนฺติ สญฺญตา พฺรหฺมจารโย

เต ตสฺส ธมฺมํ เทเสนฺติ สพฺพทุกฺขาปนูทนํ

ยํ โส ธมฺมํ อิธญฺญาย ปรินิพฺพาตนาสโวติ ๑ ฯ

๑ ม. สีหาติ นตฺถิ ฯ ๒ ม. ยุ. ยโส จ วฑฺฒติ ฯ ๓ ม. ยุ. นนฺทนํ ฯ

๔ ม. ยุ. รมนฺติ สคฺเค ฯ ๕ ยุ. อนเปโต ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์แห่งการให้ทาน ๕ ประการนี้ ๕ ประการเป็นไฉนคือ ผู้ให้ทานย่อมเป็นที่รักที่ชอบใจของชนหมู่มาก ๑สัปบุรุษผู้สงบย่อมคบหาผู้ให้ทาน ๑กิตติศัพท์อันงามของผู้ให้ทานย่อมขจรทั่วไป ๑ ผู้ให้ทานย่อมไม่ห่างเหินจากธรรมของคฤหัสถ์ ๑

ผู้ให้ทานเมื่อตายไปแล้วย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์แห่งการให้ทาน๕ ประการนี้แล ฯ

ผู้ให้ทานย่อมเป็นที่รักของชนเป็นอันมาก ชื่อว่าดำเนินตามธรรมของ

สัปบุรุษ สัปบุรุษผู้สงบผู้สำรวมอินทรีย์ ประกอบพรหมจรรย์ ย่อมคบหา

ผู้ให้ทานทุกเมื่อ สัปบุรุษเหล่านั้นย่อมแสดงธรรมเป็นที่บรรเทาทุกข์

ทั้งปวงแก่เขา เขาได้ทราบชัดแล้ว ย่อมเป็นผู้หาอาสวะมิได้ปรินิพพานในโลกนี้ ฯ

จบสูตรที่ ๕