๕. ทานานิสังสสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจิเม ภิกฺขเว ทาเน อานิสํสา. กตเม ปญฺจ? พหุโน ชนสฺส ปิโย โหติ มนาโป, สนฺโต สปฺปุริสา ภชนฺติ, กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ, คิหิธมฺมา อนปคโต (๑) โหติ, กายสฺส เภทา ปรมฺมรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ, อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ ทาเน อานิสํสาติ.

ททมาโน ปิโย โหติ สตํ ธมฺมํ อนุกฺกมํ

สนฺโต นํ สทา ภชนฺติ (๒) สญฺญตา พฺรหฺมจารโย.

เต ตสฺส ธมฺมํ เทเสนฺติ สพฺพทุกฺขาปนูทนํ

ยํ โส ธมฺมํ อิธญฺญาย ปรินิพฺพาติ อนาสโวติ. ปญฺจมํ.

ภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์การให้ทาน ๕ ประการนี้

อานิสงส์การให้ทาน ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ผู้ให้ทานย่อมเป็นที่รักที่พอใจของคนหมู่มาก

๒. สัตบุรุษผู้สงบย่อมคบหาผู้ให้ทาน

๓. กิตติศัพท์อันงามของผู้ให้ทานย่อมขจรไป

๔. ผู้ให้ทานย่อมไม่ห่างเหินจากธรรมของคฤหัสถ์

๕. ผู้ให้ทานหลังจากตายแล้วย่อมเกิดในสุคติโลกสวรรค์

ภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์การให้ทาน ๕ ประการนี้แล

ผู้ให้ทานย่อมเป็นที่รักของคนหมู่มาก

ชื่อว่าดำเนินตามธรรมของสัตบุรุษ

สัตบุรุษทั้งหลายผู้สงบ ผู้สำรวมอินทรีย์

ประพฤติพรหมจรรย์

ย่อมคบหาผู้ให้ทานทุกเมื่อ

สัตบุรุษเหล่านั้นย่อมแสดงธรรม

เป็นเครื่องบรรเทาทุกข์ทั้งปวงแก่เขา

เขารู้ชัดธรรมนั้นแล้ว

เป็นผู้ไม่มีอาสวะ ปรินิพพานในโลกนี้

ทานานิสังสสูตรที่ ๕ จบ