๑๐. อาสวักขยสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจิเม ภิกฺขเว ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตนฺติ กตเม ปญฺจ อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ อสุภานุปสฺสี กาเย วิหรติ อาหาเร ปฏิกฺกูลสญฺญี สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญี สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺจานุปสฺสี มรณสญฺญา โข ปนสฺส อชฺฌตฺตํ สูปฏฺฐิตา โหติ อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ

สญฺญาวคฺโค ทุติโย ฯ

ตสฺสุทฺทานํ

เทฺว จ สญฺญา เทฺว วฑฺฒี จ สากจฺเฉน จ สาชิวํ

อิทฺธิปาทา จ เทฺว วุตฺตา นิพฺพิทา จาสวกฺขยาติ ฯ

_______________

โยธาชีววคฺโค ตติโย

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้ อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นอาสวะทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการเป็นไฉนคือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

ย่อมพิจารณาเห็นว่าไม่งามในกาย ๑ มีความสำคัญว่าเป็นของปฏิกูลในอาหาร ๑ มีความสำคัญว่าไม่น่ายินดีในโลกทั้งปวง ๑ พิจารณาเห็นว่าไม่เที่ยงในสังขารทั้งปวง ๑ เข้าไปตั้งมรณสัญญาไว้ในภายใน ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย ฯ

จบสูตรที่ ๑๐

จบสัญญาวรรคที่ ๒

__________________

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สัญญาสูตรที่ ๑ ๒. สัญญาสูตรที่ ๒

๓. วัฑฒิสูตรที่ ๑ ๔. วัฑฒิสูตรที่ ๒

๕. สากัจฉสูตร ๖. สาชีวสูตร

๗. อิทธิปาทสูตรที่ ๑ ๘. อิทธิปาทสูตรที่ ๒

๙. นิพพิทาสูตร ๑๐. อาสวักขยสูตร ฯ