ทุกขวิปากสุขวิปากธรรมสูตร เล่ม ๒๔

๑๐. ทุกขุทรยสูตร

ว่าด้วยธรรมมีทุกข์และสุขเป็นกำไร

{๑๗๖} [๑๘๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่มีทุกข์เป็นกำไรและ ธรรมที่มีสุขเป็นกำไรแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มี พระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่มีทุกข์เป็นกำไรเป็นไฉน คือ การฆ่าสัตว์ ... ความเห็นผิด นี้เรียกว่าธรรมที่มีทุกข์เป็นกำไร

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่มีสุขเป็นกำไรเป็นไฉน คือ เจตนางดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ... ความเห็นชอบ นี้เรียกว่าธรรมที่มีสุขเป็นกำไร”

๑๑. วิปากสูตร

ว่าด้วยธรรมมีทุกข์และสุขเป็นวิบาก

{๑๗๗} [๑๘๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่มีทุกข์เป็นวิบากและ ธรรมที่มีสุขเป็นวิบากแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้ มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่มีทุกข์เป็นวิบากเป็นไฉน คือ การฆ่า สัตว์ ... ความเห็นผิด นี้เรียกว่าธรรมที่มีทุกข์เป็นวิบาก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่มีสุขเป็นวิบากเป็นไฉน คือ เจตนางดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ... ความเห็นชอบ นี้เรียกว่าธรรมที่มีสุขเป็นวิบาก”

จบ สุนทรวรรคที่ ๓

๔. เสฏฐวรรค

๑. อริยมัคคสูตร

ว่าด้วยธรรมที่เป็นอริยมรรคและไม่ใช่อริยมรรค

{๑๗๘} [๑๘๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่เป็นอริยมรรคและธรรม ที่ไม่ใช่อริยมรรคแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระ ภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่ไม่ใช่อริยมรรคเป็นไฉน คือ การฆ่าสัตว์ ... ความเห็นผิด นี้เรียกว่าธรรมที่ไม่ใช่อริยมรรค

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่เป็นอริยมรรคเป็นไฉน คือ เจตนางดเว้น จากการฆ่าสัตว์ ... ความเห็นชอบ นี้เรียกว่าธรรมที่เป็นอริยมรรค”

๒. กัณหมัคคสูตร

ว่าด้วยธรรมที่เป็นมรรคาดำและมรรคาขาว

{๑๗๙} [๑๙๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่เป็นมรรคาดำและ ธรรม ที่เป็นมรรคาขาวแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่เป็นมรรคาดำเป็นไฉน คือ การฆ่าสัตว์ ... ความเห็นผิด นี้เรียกว่าธรรมที่เป็นมรรคาดำ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่เป็นมรรคาขาวเป็นไฉน คือ เจตนางดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ... ความเห็นชอบ นี้เรียกว่าธรรมที่เป็นมรรคาขาว”