๙. วัชชีปุตตสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ อญฺญตโร วชฺชีปุตฺตโก ภิกฺขุ เวสาลิยํ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. เตน โข ปน สมเยน [(๑)] เวสาลิยํ สพฺพรตฺติจาโร โหติ. อถ โข โส ภิกฺขุ เวสาลิยา ตูริยตาฬิต-วาทิตนิคฺโฆสสทฺทํ สุตฺวา ปริเทวมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ

“เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม

อปวิฏฺฐํว (๒) วนสฺมึ ทารุกํ

เอตาทิสิกาย รตฺติยา

โก สุ นามเมฺหหิ ปาปิโย”ติ.

อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา ตสฺส ภิกฺขุโน อนุกมฺปิกา อตฺถกามา ตํ ภิกฺขุํ สํเวเชตุกามา เยน โส ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ตํ ภิกฺขุํ คาถาย อชฺฌภาสิ

เอกโกว ตฺวํ อรญฺเญ วิหรสิ

อปวิฏฺฐํว วนสฺมึ ทารุกํ

ตสฺส เต พหุกา ปิหยนฺติ

เนรยิกา วิย สคฺคคามินนฺ”ติ.

อถ โข โส ภิกฺขุ ตาย เทวตาย สํเวชิโต สํเวคมาปาทีติ.

สมัยหนึ่ง ภิกษุวัชชีบุตรรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง เขตกรุงเวสาลี สมัยนั้น ในกรุงเวสาลี ได้มีการละเล่นมหรสพตลอดทั้งคืนครั้งนั้น ภิกษุนั้นได้ฟัง เสียงดนตรีที่บุคคลบรรเลงก้องกังวานอยู่ในกรุงเวสาลี คร่ำครวญอยู่ ได้กล่าวคาถานี้ ในเวลานั้นว่าเราอยู่ในป่าคนเดียว

ดุจท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ฉะนั้น

ใครหนอจะเลวกว่าเราในราตรีเช่นนี้

ลำดับนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อท่าน ประสงค์จะให้ภิกษุนั้นสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้น ด้วยคาถาว่าท่านอยู่ในป่าคนเดียว

ดุจท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ฉะนั้น

เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายเป็นอันมากยังรักท่านอยู่

ดุจสัตว์นรกยินดีต่อผู้ที่จะไปสวรรค์ ฉะนั้น

ลำดับนั้น ภิกษุนั้นถูกเทวดาทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว

วัชชีปุตตสูตรที่ ๙ จบ