๓. กัสสปโคตตสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ อายสฺมา กสฺสปโคตฺโต โกสเลสุ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา กสฺสปโคตฺโต ทิวาวิหารคโต อญฺญตรํ เฉตํ โอวทติ. อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา อายสฺมนฺตํ กสฺสปโคตฺตํ อายสฺมโต กสฺสปโคตฺตสฺส อนุกมฺปิกา อตฺถกามา สํเวเชตุกามา เยนายสฺมา กสฺสปโคตฺโต เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ กสฺสป-โคตฺตํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ

“คิริทุคฺคจรํ เฉตํ อปฺปปญฺญํ อเจตสํ

อกาเล โอวทํ ภิกฺขุ มนฺโทว ปฏิภาติ มํ.

สุณาติ น วิชานาติ อาโลเกติ น ปสฺสติ

ธมฺมสฺมึ ภญฺญมานสฺมึ อตฺถํ พาโล น พุชฺฌติ.

สเจปิ ทส ปชฺโชเต ธารยิสฺสสิ กสฺสป

เนว ทกฺขติ รูปานิ จกฺขุ หิสฺส น วิชฺชตี”ติ.

อถ โข อายสฺมา กสฺสปโคตฺโต ตาย เทวตาย สํเวชิโต สํเวคมาปาทีติ.

สมัยหนึ่ง ท่านพระกัสสปโคตรอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ท่านพักผ่อนอยู่ในที่พักกลางวัน ได้กล่าวสอนนายพรานเนื้อคนหนึ่งครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อท่านพระกัสสปโคตร ประสงค์จะให้ท่านสลดใจ จึงเข้าไปหาแล้วได้กล่าวกับท่านพระกัสสปโคตรด้วยคาถาว่าภิกษุผู้กล่าวสอนนายพรานเนื้อ

ซึ่งเที่ยวไปตามซอกเขา ผู้มีปัญญาน้อย

ไม่รู้เหตุผล ในเวลาไม่ควร

ย่อมปรากฏแก่เราประดุจคนเขลา

เขาเป็นคนโง่ ถึงฟังธรรมอยู่ก็ไม่เข้าใจเนื้อความนั้น

ถึงมีประทีปสว่างอยู่ก็ไม่เห็น

เมื่อท่านกล่าวธรรมอยู่ ย่อมไม่รู้เนื้อความ

ข้าแต่ท่านกัสสปะ ถึงแม้ท่านถือประทีปอันสว่างตั้ง ๑๐ ดวง

เขาก็จักไม่เห็นรูป เพราะเขาไม่มีจักษุ

ลำดับนั้น ท่านพระกัสสปโคตรถูกเทวดานั้นทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว

กัสสปโคตตสูตรที่ ๓ จบ