พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย พรหมสังยุต · ปฐมวรรค
๗. ปฐมโกกาลิกสูตร เล่ม ๑๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๕๙๒–๕๙๓ (Royal Thai)7/10 in ปฐมวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค พรหมสังยุต ปฐมวรรค ปฐมโกกาลิกสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 25 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 15, pp. 252–252
๗. ปฐมโกกาลิกสูตร
ว่าด้วยพรหมกล่าวปรารภโกกาลิกภิกษุ
{๕๙๒} [๑๗๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ก็สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จหลีกเร้นพักผ่อนกลางวันอยู่ ครั้งนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหมเข้าไปใกล้ที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วได้ยืนพิงบานประตูองค์ละบาน{๕๙๓} ลำดับนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมได้กล่าวคาถานี้ปรารภโกกาลีกภิกษุในที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
ในโลกนี้ ใครจะพึงมีปัญญากำหนดวัดพระขีณาสพผู้มีคุณอันใคร ๆ ประมาณไม่ใด้ ข้าพเจ้าเห็นว่า ผู้นั้นเป็นผู้มีปัญญาตํ่า ยังเป็นปุถุชนอยู่ แต่อาจเอื้อมวัดพระขีณาสพผู้มีคุณอันใคร ๆ ประมาณมิได้
๘. กตโมรกติสสกสูตร
ว่าด้วยพรหมกล่าวปรารภกตโมรกติสสกภิกษุ
{๕๙๔} [๑๗๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ก็สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จหลีกเร้นพักผ่อนกลางวันอยู่ ครั้งนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหมเข้าไปใกล้ที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วได้ยืนพิงบานประตูองค์ละบาน{๕๙๕} ลำดับนั้นแล สุทธาวาสปัจเจกพรหมได้กล่าวคาถานี้ปรารภกตโมรกติสสกภิกษุในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
End of ๗. ปฐมโกกาลิกสูตร