arnon.worldSign in

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มารสังยุต · ปฐมวรรค

๘. นันทนสูตร เล่ม ๑๕

Text layerBuddha’s wordsItems ๔๓๗–๔๓๙ (Royal Thai)8/10 in ปฐมวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค มารสังยุต ปฐมวรรค นันทนสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 25 · Chaloem Phrakiat Volume 15)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 15, pp. 185–186

Page 185

พระพุทธเจ้าผู้ไม่มีตัณหาที่มีเครือข่ายซ่านไปในอารมณ์ต่าง ๆ เพื่อจะนำไปในภพไหน ๆ ผู้ตื่นแล้วเพราะอุปธิทั้งปวง หมดสิ้นไป จะหลับบ้าง มันเรื่องอะไรของท่านในการหลับนี้เล่า มารเอ๋ยครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๘. นันทนสูตร

ว่าด้วยเหตุแห่งความเพลิดเพลินและความเศร้าโศก

{๔๓๗} [๑๔๔] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี {๔๓๘} ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

คนมีโคย่อมเพลิดเพลินเพราะโคทั้งหลาย เหมือนคนที่มีบุตรย่อมเพลิดเพลินเพราะบุตรทั้งหลาย นรชนย่อมมีความเพลิดเพลินเพราะอุปธิทั้งหลาย แต่คนที่ไร้อุปธิกิเลสหาเพลิดเพลินไม่{๔๓๘} ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป” จึงได้ตรัสกะมารผู้มีใจบาปด้วยพระคาถาว่า

Footnotes (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑อุปธิทั้งปวง ได้แก่ ขันธ์ กิเลส อภิสังขาร และกามคุณ (สํ.ส.อ. ๑๖๖)
  2. ๒ดูความหมายที่เชิงอรรถ ข้อ ๑๒ (นันทติสูตร เทวดาสังยุต) หน้า ๑๒ ในเล่มนี้
Page 186

คนมีโคย่อมเศร้าโศกเพราะโคทั้งหลาย เหมือนคนมีบุตรย่อมเศร้าโศกเพราะบุตรทั้งหลาย นรชนย่อมมีความเศร้าโศกเพราะอุปธิทั้งหลาย แต่คนที่ไร้อุปธิหาเศร้าโศกไม่

ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๙. ปฐมอายุสูตร

ว่าด้วยอายุของมนุษย์นี้น้อย

{๔๔๐} [๑๔๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็นสถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อายุของมนุษย์ทั้งหลายนี้น้อยนัก จำต้องไปสู่สัมปรายภพ พึงบำเพ็ญกุศลกัน พึงประพฤติพรหมจรรย์กันเข้าไว้ สัตวโลกที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายเป็นไม่มี ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คนที่มีชีวิตอยู่ได้นานย่อมอยู่ได้เพียงร้อยปี หรือจะอยู่เกินไปบ้างก็มีน้อย”{๔๔๑} ขณะนั้นแล มารผู้มีใจบาปได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

อายุของมนุษย์ทั้งหลายยืนยาว คนดีไม่ควรดูหมิ่นอายุนั้นเลย ควรประพฤติดุจเด็กอ่อนที่เมาน้ำนมฉะนั้น มัจจุราชยังไม่มาถึงดอก

End of ๘. นันทนสูตร