๘. นันทนสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข มาโร ปาปิมา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“นนฺทติ ปุตฺเตหิ ปุตฺติมา

โคมิโก โคหิ (๑) ตเถว นนฺทติ

อุปธีหิ นรสฺส นนฺทนา

น หิ โส นนฺทติ โย นิรูปธี”ติ.

โสจติ ปุตฺเตหิ ปุตฺติมา

โคมิโก โคหิ ตเถว โสจติ

อุปธีหิ นรสฺส โสจนา

น หิ โส โสจติ โย นิรูปธีติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ ภควา, ชานาติ มํ สุคโตติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถ บิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี -ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึง ที่ประทับแล้วได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าคนมีบุตรย่อมยินดีเพราะบุตร

คนมีโคย่อมยินดีเพราะโคเหมือนกัน

เพราะอุปธิทำให้นรชนยินดี

ฉะนั้นคนที่ไร้อุปธิจึงไม่ยินดี

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า “นี้คือมารผู้มีบาป” จึงตรัสกับมาร ผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่าคนมีบุตรย่อมเศร้าโศกเพราะบุตร

คนมีโคย่อมเศร้าโศกเพราะโคเหมือนกัน

เพราะอุปธิทำให้นรชนเศร้าโศก

ฉะนั้นคนที่ไร้อุปธิจึงไม่เศร้าโศก

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

นันทนสูตรที่ ๘ จบ