๙. รัชชุสูตร เล่ม ๑๖

ความดับแห่งลาภสักการะและชื่อเสียง และข้อปฏิบัติให้ถึงความดับแห่งลาภสักการะและชื่อเสียง ... ย่อมทราบชัดตามความเป็นจริงซึ่งลาภสักการะและชื่อเสียง ความดับแห่งลาภสักการะและชื่อเสียงและข้อปฏิบัติให้ถึงความดับแห่ง

ลาภสักการะและชื่อเสียง ท่านผู้มีอายุเหล่านั้นย่อมทำให้แจ้งซึ่งความเป็น

สมณะและความเป็นพราหมณ์ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้ (๗)

๘. ฉวิสูตร

ว่าด้วยความทารุณของลาภสักการะ

{๕๗๗}[๑๗๗] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตราย

แก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงย่อมตัดผิวแล้วตัดหนัง แล้วตัดเนื้อ แล้วตัดเอ็น แล้วตัดกระดูก แล้วบาดลึกจรดถึงเยื่อในกระดูก ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๘)

๙. รัชชุสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเป็นอันตรายเหมือนเชือกหางสัตว์

{๕๗๘}[๑๗๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักกการะและชื่อเสียงย่อมตัดผิว แล้วตัดหนัง แล้วตัดเนื้อแล้วตัดเอ็น แล้วตัดกระดูก แล้วบาดลึกจรดถึงเยื่อในกระดูก

{๕๗๙} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนบุรุษที่แข็งแรงใช้เชือกหางสัตว์อย่างเหนียวพันแข้งแล้วสีไปสีมา เชือกนั้นพึงบาดผิว แล้วบาดหนัง แล้วบาดเนื้อแล้วตัดเอ็น แล้วตัดกระดูกแล้วบาดลึกจรดถึงเยื่อในกระดูก ฉันใด ลาภสักการะและชื่อเสียงย่อมตัดผิวแล้วตัดหนัง แล้วตัดเนื้อ แล้วตัดเอ็น แล้วตัดกระดูก แล้วบาดลึกจรดถึงเยื่อในกระดูก ฉันนั้นเหมือนกัน ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลาย

พึงศึกษาอย่างนี้แล” (๙)

๑๐. ภิกขสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเป็นอันตรายแก่พระอรหันตขีณาสพ

{๕๘๐}[๑๗๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตราย

แก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย เราย่อมกล่าวถึงสักการะและชื่อเสียงว่าเป็นอันตรายแม้แก่ภิกษุ

ผู้เป็นอรหันตขีณาสพ”

เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว ท่านพระอานนท์จึงทูลถาม

พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “เพราะเหตุอะไรเล่า พระพุทธเจ้าข้า ลาภสักการะและชื่อเสียงจึงเป็นอันตรายแก่ภิกษุขีณาสพ”

{๕๘๑}พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนอานนท์ เรามิได้กล่าวว่าลาภสักการะและชื่อเสียงเป็นอันตรายแก่เจโตวิมุตติอันไม่กำเริบของภิกษุขีณาสพนั้นแต่เรากล่าวว่าลาภสักการะและชื่อเสียงเป็นอันตรายแก่ธรรมเครื่องอยู่เป็นสุข