พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน · โสณเถรวรรค
๙. สัททายมานสูตร เล่ม ๒๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๒๕ (Royal Thai)9/10 in โสณเถรวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน โสณเถรวรรค สัททายมานสูตร (Royal Thai Volume 25 · Mahachula Volume 25 · Mahamakut Volume 44 · Chaloem Phrakiat Volume 25)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 25, pp. 258–258
๕. โสณวรรค ๑๐. จูฬปันถกสูตร
๙. สธายมานสูตร
ว่าด้วยการพูดเพ้อเจ้อ
{๑๒๕} [๔๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จจาริกไปในแคว้นโกศลพร้อมด้วย ภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ก็ครั้งนั้นแล ชายหนุ่มหลายคนเดินคุยกันส่งเสียงดัง ผ่านพระผู้มีพระภาคเจ้าไปไม่ไกลนัก พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอดพระเนตร เห็นพวกชายหนุ่มที่เดินคุยกันไปอย่างนั้นลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า
พวกคนที่หลงลืมสติ ยกตนว่าฉลาด ช่างพูด
เจ้าคารม ยื่นปากพูดไปตามที่ตนปรารกนา แต่ไม่รู้ว่า
เหตุชักพาไปสู่ความไร้ยางอายเป็นต้นมาจากคำพูดของตน
๑๐. จูฬปันถกสูตร
ว่าด้วยการตั้งสติ
{๑๒๖} [๕๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระ จูฬปันถกะนั่งขัดสมาธิตั้งกายตรง ดำรงสติมั่นอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า
End of ๙. สัททายมานสูตร