๕. เถรสูตร เล่ม ๒๕

๑. โพธิวรรค ๕. เถรสูตร

ลำดับนั้น พระผูมีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

พราหมณ์ใดลอยบาปธรรมได้แล้ว ไม่มักตวาดผู้อื่น ว่าหึหึ ไม่มีกิเลสดุจน้ำฝาด สำรวมตนแล้ว ถึงที่สุดแห่งเวท อยู่จบพรหมจรรย์แล้ว ไม่มีกิเลสที่ทำให้ฟูขึ้น ในอารมณ์ไหน ๆ ในโลก พราหมณ์นั้นควรจะกล่าวว่า ตนเป็นพราหมณ์ได้ตามธรรมเนียม

๕. เถรสูตร

ว่าด้วยการเข้าเฝ้าของพระเถระผู้ใหญ่

{๔๒}[๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนี่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตร ท่านพระมหาโมคคัลลานะ ท่านพระมหากัสสปะ ท่านพระมหากัจจานะ ท่านพระมหาโกฏฐิตะ ท่านพระมหากัปปินะ ท่านพระมหาจุนทะ ท่านพระอนุรุทธะ ท่านพระเรวตะ และท่านพระนันทะพากันเข้าไปเฝ้า

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

พระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอดพระเนตรเห็น ท่านเหล่านั้นกำลังมาแต่ไกล จึงตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย พราหมณ์เหล่านั้นกำลังมา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พราหมณ์เหล่านั้นกำลังมา” เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนี้แล้ว ภิกษุเชื้อสายพราหมณ์รูปหนึ่ง ได้กราบทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “บุคคลชื่อว่าเป็นพราหมณ์ด้วยเหตุเพียงไรหนอ ก็แลธรรมประเภทไหนที่ทำบุคคลให้เป็นพราหมณ์”ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

ชนทั้งหลายผู้ลอยบาปธรรมได้ แล้วมีสติเที่ยวไป ทุกเมื่อ สิ้นสังโยชน์แล้ว ตื่นแล้ว ชื่อว่าเป็นพราหมณ์ในโลก

๖. มหากัสสปสูตร

ว่าด้วยพระมหากัสสปะบิณฑบาต

{๔๓} [๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อัน เป็นสถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระมหากัสสปะอยู่ที่ถํ้าปิปผลิคูหา อาพาธเป็นไข้หนัก ได้รับทุกขเวทนา ต่อมาท่านหายจากอาพาธนั้นแล้วได้มีความคิดอย่างนี้ว่า “อย่ากระนั้นเลย เราพึงเข้าไปบิณฑบาตในพระนครราชคฤห์”