๗. เสขสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตดกะ

ยังปรารถนาจะบรรลุอรหัตตผลอยู่ เหมือนโยนิโสมนสิการนี้เลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้มนสิการโดยแยบคายย่อมละอกุศล เพิ่มพูนกุศลได้”

ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

ไม่มีธรรมอย่างอื่นที่จะช่วยให้ภิกษุผู้เป็นเสขะบรรลุ

ประโยชน์สูงสุดคืออรหัตผลได้เท่ากับธรรมคือโยนิโส

มนสิการ ภิกษุผู้เริ่มตั้งโยนิโสมนสิการพึงบรรลุถึง

นิพพานอันเป็นที่สิ้นทุกข์ได้

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๗. ทุติยเสขสูตร

ว่าด้วยธรรมมีอุปการะมากแก่พระเสขะ สูตรที่ ๒

{๑๙๕} [๑๗] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นเหตุอื่นแม้สักอย่างเดียวที่เป็นเหตุภายนอก ซึ่งมีอุปการะมากแก่ภิกษุผู้เป็นเสขะ ผู้ยังไม่บรรลุอรหัตตผล

๒. ทุติยวรรค ๘. สังฆเภทสูตร

ยังปรารถนาจะบรรลุอรหัตผลอยู่ เหมือนความมีกัลยาณมิตรนี้เลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้มีกัลยาณมิตรย่อมละอกุศล เพิ่มพูนกุศลได้”

ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

ภิกษุผู้มีกัลยาณมิตร มีความเคารพยำเกรง ปฎิบัติ

ตามคำของกัลยาณมิตร มีสติสัมปชัญญะ พึงบรรลุ

นิพพานอันเป็นที่สิ้นสังโยชน์ทั้งปวงได้โดยลำดับ

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๘. สังฆเภทสูตร

ว่าด้วยโทษของการทำสังฆเภท

{๑๙๖} [๑๘] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมอย่างหนึ่งเมื่อเกิดขึ้นในโลก ย่อมเกิดขึ้นเพื่อความไม่เกื้อกูล ไม่อำนวยความสุขแก่ชนหมู่มาก เพื่อความฉิบหายไร้ประโยชน์ เพื่อความทุกข์ แก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ธรรมอย่างหนึ่งนั้นคืออะไร คือ สังฆเภท ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เมื่อสงฆ์แตกกันแล้ว ย่อมมีความบาดหมางกัน มีการด่าว่ากัน มีการดูหมิ่นกัน มีการขับไล่กัน เพราะ