๖. ภิกขาทายกวิมาน เล่ม ๒๖

อุจฺจมิทํ มณิถูณํ วิมานํ

สมนฺตโต ทฺวาทส โยชนานิ

กูฏาคารา สตฺตสตา อุฬารา

เวฬุริยถมฺภา รุจกตฺถตา สุภา.

วิมานมีเสาทำด้วยแก้วมณีนี้สูงมาก วัดโดยรอบได้ ๑๒ โยชน์

เป็นปราสาท ๗๐๐ ยอด ดูโอฬาร มีเสาประดิษฐ์ด้วยแก้วไพฑูรย์

มีพื้นปูลาดด้วยแผ่นทองคำสวยงาม

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

ฯเปฯ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาของผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูโต

ทิสฺวาน ภิกฺขุํ ตสิตํ กิลนฺตํ

เอกาหํ ภิกฺขํ ปฏิปาทยิสฺสํ

สมงฺคิ ภตฺเตน ตทา อกาสึ.

เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

ได้เห็นภิกษุผู้กระหายน้ำเหน็ดเหนื่อยมาในกาลนั้น

ข้าพเจ้าได้ปรุงอาหารอย่างหนึ่งถวายพร้อมทั้งข้าวสุก

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ภิกฺขาทายกวิมานํ ฉฏฺฐํ.

[๑๐๘๕-๑๐๘๖] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ภิกขาทายกวิมานที่ ๖ จบ

_______ ๗. ยวปาลกวิมาน อุจฺจมิทํ มณิถูณํ วิมานํ

ฯเปฯ

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

๗. ยวปาลกวิมาน

ว่าด้วยวิมานที่เกิดขึ้นแก่คนเฝ้านาข้าวเหนียวผู้ถวายขนมสดแด่ภิกษุ

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรตนหนึ่งว่า)

[๑๐๘๗-๑๐๘๘] วิมานมีเสาทำด้วยแก้วมณีนี้สูงมาก วัดโดยรอบได้ ๑๒ โยชน์ฯลฯ และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้