๙. กุณฑลีวิมาน ที่ ๒ เล่ม ๒๖

๙ อลงฺกโต มาลฺยธโร สุวตฺโถ

สุกุณฺฑลี กปฺปิตเกสมสฺสุ

อามุตฺตหตฺถาภรโณ ยสสฺสี

ทิพฺเพ วิมานมฺหิ ยถาปิ จนฺทิมา

ทิพฺพา จ วีณา ปวทนฺติ วคฺคู

อฏฺฐฏฺฐกา สิกฺขิตา สาธุรูปา

ทิพฺพา จ กญฺญา ติทสจรา อุฬารา

นจฺจนฺติ คายนฺติ ปโมทยนฺติ

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

... เป ... ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูโต

ทิสฺวาน สมเณ สาธุรูเป ๑

สมฺปนฺนวิชฺชาจรเณ ยสสฺสี

พหุสฺสุเต สีลวนฺเต ๒ ปสนฺเน

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺโต

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ... เป ...

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ

ทุติยกุณฺฑลีวิมานํ นวมํ ฯ

๑ ยุ. สารวนฺเต ฯ ๒ ยุ. ตณฺหกฺขยูปปนฺเน ฯ

ท่านประดับประดาแล้ว ทัดทรงดอกไม้ นุ่งห่มผ้าทิพย์ ฯลฯ ท่านมีอานุภาพมาก รุ่งเรือง และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้ เพราะ

บุญอะไร?

เทพบุตรนั้น อันพระมหาโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีความปลาบปลื้มใจจึงพยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า ข้าพเจ้าเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ ได้เห็นสมณะมีรูปงาม ฯลฯ ข้าพเจ้ามีวรรณะงามเช่นนี้เพราะบุญนั้น ฯลฯ และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้ เพราะบุญนั้น

จบ กุณฑลีวิมานที่ ๙