หัวข้อประจำขันธกะ เล่ม ๖

หัวข้อประจำขันธกะ

{๕๘๔}อาบัติไม่ได้ปิดบังไว้ ปิดบังไว้วันหนึ่ง ปิดบังไว้ ๒ วัน ๓ วัน ๔ วัน ๕ วัน ปักษ์หนึ่ง สิบวันเป็นต้น หลายเดือน มหาสุทธันตปริวาสเพื่ออาบัติทั้งหลายภิกษุสึก อาบัตินับได้ ภิกษุ ๒ รูปรู้อาบัตินั้น ๒ รูป มีความสงสัย มีความเห็นว่าเจือกัน มีความเห็นว่าเจือและไม่เจือกันมีความเห็นในกองอาบัติไม่ล้วนเทียวและมีความเห็นว่าเช่นนั้นเหมือนกัน รูปหนึ่งปิดบัง รูปหนึ่งไมปิดบังหลีกไป

วิกลจริต กำลังแสดงปาติโมกข์ ความหมดจดและไม่หมดจดในการชักเข้าหาอาบัติเดิม ๑๘ อย่าง

นี้เป็นนิพนธ์ของพวกอาจารย์ผู้อยู่ในมหาวิหาร ผู้จำแนกบท ผู้ยังชาวเกาะตามพปัณณิให้เลื่อมใสแต่งไว้ เพื่อความตั้งมั่นแห่งพระสัทธรรม

จบ สมุจจยขันธกะ

๔. สมถขันธกะ

๑. สัมมุขาวินัย

ว่าด้วยวิธีระงับอธิกรณ์ในที่พร้อมหน้า

เรื่องภิกษุฉัพพัคคีย์

{๕๘๕}[๑๘๕] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล พวกภิกษุฉัพพัคคีย์กระทำกรรม คือ ตัชชนียกรรมบ้าง นิยสกรรมบ้าง ปัพพาชนียกรรมบ้าง ปฏิสารณียกรรมบ้าง อุกเขปนียกรรม บ้าง แก่ภิกษุทั้งหลายผู้มิได้อยู่ต่อหน้า บรรดาภิกษุผู้มักน้อย ... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนพวกภิกษุฉัพพัคคีย์จึงได้กระทำกรรม คือ ตัชชนียกรรมบ้าง นิยสกรรมบ้าง ปัพพาชนียกรรมบ้าง ปฏิสารณียกรรมบ้าง อุกเขปนียกรรมบ้าง แก่ภิกษุทั้งหลายผู้มิได้อยู่ต่อหน้าเล่า” แล้วกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า