๒. สังกิตสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุสฺสงฺกิตปริสงฺกิโต โหติ “ปาปภิกฺขู”ติ อปิ อกุปฺปธมฺโม. (๑) กตเมหิ ปญฺจหิ? อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ เวสิยโคจโร วา โหติ, วิธวาโคจโร วา โหติ, ถุลฺลกุมาริโคจโร วา โหติ, ปณฺฑกโคจโร วา โหติ, ภิกฺขุนีโคจโร วา โหติ.

อิเมหิ โข ภิกฺขเว ปญฺจหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุสฺสงฺกิตปริสงฺกิโต โหติ “ปาปภิกฺขู”ติ อปิ อกุปฺปธมฺโมปีติ. ทุติยํ.

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็นที่ รังเกียจสงสัยว่า ‘เป็นภิกษุชั่ว’ แม้จะเป็นผู้มีอกุปปธรรม ก็ตามธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. เป็นผู้มีหญิงแพศยา เป็นโคจร

๒. เป็นผู้มีหญิงหม้ายเป็นโคจร

๓. เป็นผู้มีสาวเทื้อ เป็นโคจร

๔. เป็นผู้มีบัณเฑาะก์ เป็นโคจร

๕. เป็นผู้มีภิกษุณีเป็นโคจร

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมเป็นที่รังเกียจ สงสัยว่า ‘เป็นภิกษุชั่ว’ แม้จะเป็นผู้มีอกุปปธรรมก็ตาม

อุสสังกิตสูตรที่ ๒ จบ