๑๐. ปุคคลปสาทสูตร เล่ม ๒๒

(๔) เขาประกอบด้วยกายกรรมอันไม่สะอาด วจีกรรมอันไม่สะอาด มโนกรรมอันไม่สะอาด ย่อมอยู่ร่วมกับบุคคลผู้เสมอกัน เรากล่าวข้อนี้เพราะความที่เขาเป็นที่อยู่ของสัตว์ร้าย ป่าช้าเป็นที่อยู่ของอมนุษย์ร้ายแม้ฉันใด เราก็ กล่าวบุคคลนี้ว่ามีอุปมาฉันนั้น

(๕) เพื่อนร่วมพรหมจรรย์ผู้มีศีลเป็นที่รักเห็นเขาประกอบด้วยกายกรรมอันไม่สะอาด วจีกรรมอันไม่สะอาด มโนกรรมอันไม่สะอาดเข้าแล้วย่อมรำพันทุกข์ว่า ‘โอหนอ เป็นทุกข์ของพวกเราแท้ที่อยู่ร่วมกับบุคคลเห็นปานนี้’ เรากล่าวข้อนี้ เพราะความที่เขาเป็นที่รำพันทุกข์ ป่าช้าเป็นที่รำพันทุกข์ ของคนหมู่มากแม้ฉันใด เราก็กล่าวบุคคลนี้ว่ามีอุปมาฉันนั้นดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในบุคคลผู้เปรียบด้วยป่าช้ามี ๕ ประการนี้แล”

๑๐. ปุคคลปสาทสูตร

ว่าด้วยโทษของความเลื่อมใสที่เกิดขึ้น

{๒๕๐} [๒๕๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคล มี ๕ ประการนี้ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลย่อมเลื่อมใสในบุคคลใด บุคคลนั้นต้องอาบัติอันเป็นเหตุให้สงฆ์ยกวัตร เขาจึงมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘บุคคลผู้เป็นที่รักเป็นที่ชอบใจของเรานี้ถูกสงฆ์ยกวัตร เสียแล้ว’ เขาจึงมากไปด้วยความไม่

เลื่อมใสในพวกภิกษุ เมื่อมากไปด้วยความไม่เลื่อมใสในพวกภิกษุ จึงไม่คบหา ภิกษุเหล่าอื่น เมื่อไม่คบหาภิกษุเหล่าอื่น จึงไม่ฟังสัทธรรม เมื่อไม่ฟังสัทธรรม จึงเสื่อมจากสัทธรรม นี้เป็นโทษในความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคลประการที่ ๑

อีกประการหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลย่อมเลื่อมใสในบุคคลใด บุคคล นั้นต้องอาบัติอันเป็นเหตุให้สงฆ์บังคับให้นั่งที่สุดสงฆ์ เขาจึงมีความคิดอย่างนี้ ว่า ‘บุคคลผู้เป็นที่รักเป็นที่ชอบใจของเรานี้ถูกสงฆ์บังคับให้นั่งในที่สุดสงฆ์เสีย แล้ว’ เขาจึงมากไปด้วยความไม่เลื่อมใสในพวกภิกษุ ... จึงเสื่อมจากสัทธรรม นี้เป็นโทษในความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคลประการที่ ๒อีกประการหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลย่อมเลื่อมใสในบุคคลใด บุคคล นั้นหลีกไปสู่ทิศเสีย เขาจึงมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘บุคคลผู้เป็นที่รักที่ชอบใจของ เรานี้หลีกไปสู่ทิศเสียแล้ว’ เขาจึงมากไปด้วยความไม่เลื่อมใสในพวกภิกษุ ...

จึง เสื่อมจากสัทธรรม นี้เป็นโทษในความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคลประการที่ ๓อีกประการหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลย่อมเลื่อมใสในบุคคลใด บุคคลนั้นสึกออกไป เขาจึงคิดอย่างนี้ว่า ‘บุคคลผู้เป็นที่รักที่ชอบใจของเรานี้สึกออก ไปเสียแล้ว’ เขาจึงไม่คบหาภิกษุเหล่าอื่น ... จึงเสื่อมจากสัทธรรม นี้เป็น โทษในความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคลประการที่ ๔อีกประการหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลย่อมเลื่อมใสในบุคคลใด บุคคล นั้นทำกาละเสีย เขาจึงมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘บุคคลผู้เป็นที่รักที่ชอบใจของเรา นี้ทำกาละเสียแล้ว’ เขาจึงไม่คบหาภิกษุเหล่าอื่น เมื่อไม่คบหาภิกษุเหล่าอื่น จึงไม่ฟังสัทธรรม เมื่อไม่ฟังสัทธรรม จึงเสื่อมจากสัทธรรม นี้เป็นโทษใน ความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคลประการที่ ๕ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในความเลื่อมใสที่เกิดขึ้นในบุคคลมี ๕ ประการ นี้แล”

จบ ทุจริตวรรคที่ ๕

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปฐมทุจริตสูตร ๒. ปฐมกายทุจริตสูตร ๓. ปฐมวจีทุจริตสูตร

๔. ปฐมมโนทุจริตสูตร ๕. ทุติยทุจริตสูตร ๖. ทุติยกายทุจริตสูตร

๗. ทุติยวจีทุจริตสูตร ๘. ทุติยมโนทุจริตสูตร ๙. สีวถิกาสูตร

๑๐. ปุคคลปสาทสูตร

จบ ปัญจมปัณณาสก์

(๒๖) ๖. อุปสัมปทาวรรค

๑. อุปสัมปาเทตัพพสูตร

ว่าด้วยคุณสมบัติของภิกษุที่พึงให้อุปสมบทกุลบุตร

{๒๕๑} [๒๕๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ พึงอุปสมบทให้กุลบุตรได้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ประกอบด้วยศีลขันธ์อันเป็นของพระอเสขะ

(๒) ประกอบด้วยสมาธิขันธ์อันเป็นของพระอเสขะ

(๓) ประกอบด้วยปัญญาขันธ์อันเป็นของพระอเสขะ

(๔) ประกอบด้วยวิมุตติขันธ์อันเป็นของพระอเสขะ

(๕) ประกอบด้วยวิมุตติญาณทัสสนขันธ์อันเป็นของพระอเสขะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล พึงอุปสมบทให้กุลบุตรได้”

๒. นิสสยสูตร

ว่าด้วยคุณสมบัติของภิกษุผู้ควรให้นิสสัย

{๒๕๒} [๒๕๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ พึงให้นิสสัย ได้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้