สปริกกมนสูตร เล่ม ๒๔

๙. ปริกกมนสูตร

ว่าด้วยธรรมควรงดเว้น

{๑๖๔} [๑๗๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมนี้ควรงดเว้น มิใช่ธรรมที่ไม่ควรงดเว้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมนี้ควรงดเว้น มิใช่ธรรมที่ไม่ควรงดเว้น คืออย่างไร คือเจตนางดเว้นจากการฆ่าสัตว์ของบุคคลผู้ชอบฆ่าสัตว์เป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการลักทรัพย์ของบุคคลผู้ชอบลักทรัพย์เป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการประพฤติผิดในกามของบุคคลผู้ชอบประพฤติผิดในกามเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการพูดเท็จของบุคคลผู้ชอบพูดเท็จเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากพูดส่อเสียดของบุคคลผู้ชอบพูดส่อเสียดเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากพูดคำหยาบของบุคคลผู้ชอบพูดคำหยาบเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งเจตนางดเว้นจากการพูดเพ้อเจ้อของบุคคลผู้ชอบพูดเพ้อเจ้อเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งความไม่โลภอยากได้ของของผู้อื่นของบุคคลผู้มีความอยากได้ของของผู้อื่นเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่งความไม่คิดปองร้ายผู้อื่นของบุคคลผู้คิดปองร้ายผู้อื่นเป็นการงดเว้นอย่างหนึ่ง

ความเห็นชอบของบุคคลผู้มีความเห็นผิด เป็นการงดเว้นอย่างหนึ่ง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อย่างนี้แลจัดเป็นการงดเว้น ธรรมนี้ควรงดเว้น มิใช่ธรรมที่ไม่ควรงดเว้นอย่างนี้แล”

๑๐. จุนทสูตร

ว่าด้วยเรื่องนายจุนทกัมมารบุตร

[๑๗๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

{๑๖๕} สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ สวนมะม่วงของนายจุนทะ ผู้เป็นบุตรของช่างทอง เมืองปาวา ครั้งนั้นแล นายจุนทกัมมารบุตรเข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสถามนายจุนทกัมมารบุตรว่า“ดูก่อนจุนทะ ท่านชอบใจความสะอาดของใครหนอ”

นายจุนทกัมมารบุตรกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พวกพราหมณ์ ชาวปัจฉาภูมิ ผู้ถือเต้านํ้า สวมพวงมาลัยสาหร่าย บำเรอไฟ ลงนํ้า เป็นวัตร ย่อมบัญญัติความสะอาดไว้ ข้าพระองค์ชอบใจความสะอาดของพราหมณ์พวกนั้น”“ดูก่อนจุนทะ ก็พวกพราหมณ์ชาวปัจฉาภูมิผู้ถือเต้านํ้า สวมพวงมาลัย สาหร่าย บำเรอไฟ ลงนํ้าเป็นวัตร ย่อมบัญญัติความสะอาดไว้ อย่างไรเล่า”

ว่าด้วยความสะอาดของพราหมณ์

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอประทานพระวโรกาส พวกพราหมณ์ชาวปัจฉาภูมิ ผู้ถือเต้านํ้า สวมพวงมาลัยสาหร่าย บำเรอไฟ ลงนํ้าเป็นวัตร