๒. อปริหานิยสูตร ที่ ๑ เล่ม ๒๒

๒. ปฐมอปริหานิยสูตร

ว่าด้วยอปริหานิยธรรม ๖ สูตรที่ ๑

{๓๐๓} [๓๒] ครั้งนั้น เทวดาองค์หนึ่ง เมื่อปฐมยามผ่านพ้นไปแล้ว มีวรรณะ งามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้ มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ ธรรม ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ความเป็นผู้เคารพในพระศาสดา

(๒) ความเป็นผู้เคารพในพระธรรม

(๓) ความเป็นผู้เคารพในพระสงฆ์

(๔) ความเป็นผู้เคารพในสิกขา

(๕) ความเป็นผู้เคารพในความไม่ประมาท

(๖) ความเป็นผู้เคารพในปฏิสันถาร

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้แลย่อมเป็นไปเพื่อความไม่ เสื่อมแก่ภิกษุ”

เทวดานั้นได้กราบทูลดังนี้แล้ว พระศาสดาทรงพอพระทัย ลำดับนั้น เทวดาองค์นั้นทราบว่าพระศาสดาทรงพอพระทัย จึงถวายบังคมพระผู้มีพระ ภาคเจ้า ทำประทักษิณแล้วอันตรธานไป ณ ที่นั้นแล

ครั้นพอล่วงราตรีนั้นไป พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายมา แล้วตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อคืนนี้เทวดาองค์หนึ่ง เมื่อปฐมยามผ่าน พ้นไปแล้ว มีวรรณะงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้ามาหาเราถึงที่อยู่ ครั้นแล้วไหว้เรา ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้ว

ได้กล่าวกะเราว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไปเพื่อ ความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ ธรรม ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ความเป็นผู้เคารพในพระศาสดา

(๒) ความเป็นผู้เคารพในพระธรรม

(๓) ความเป็นผู้เคารพในพระสงฆ์

(๔) ความเป็นผู้เคารพในสิกขา

(๕) ความเป็นผู้เคารพในความไม่ประมาท

(๖) ความเป็นผู้เคารพในปฏิสันถาร

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้แลย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวดาองค์นั้นได้กล่าวดังนี้แล้วก็ไหว้เรา ทำประทักษิณแล้วอันตรธานไป ณ ที่นั้น”ภิกษุผู้มีความเคารพในพระศาสดามีความเคารพ

ในพระธรรม มีความเคารพอย่างแรงกล้าในพระสงฆ์ (มี

ความเคารพอย่างแรงกล้าในสิกขา) มีความเคารพ

ในความไม่ประมาท มีความเคารพในปฏิสันถาร เป็นผู้

ไม่ควรที่จะเสื่อม ย่อมอยู่ใกล้นิพพานทีเดียว

๓. ทุติยอปริหานิยสูตร

ว่าด้วยอปริหานิยธรรม ๖ สูตรที่ ๒

{๓๐๔} [๓๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อคืนนี้เทวดาองค์หนึ่ง เมื่อปฐมยาม ผ่านพ้นไปแล้ว มีวรรณะงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างไสวไป ทั่วแล้วเข้ามาหาเราถึงที่อยู่ ครั้นแล้วไหว้เรา ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง