พรหมจริยสูตร เล่ม ๒๑

นยิทํ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ ชนกุหนตฺถํ, น ชนลปนตฺถํ, น ลาภสกฺการสิโลกานิสํสตฺถํ, น อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสตฺถํ, น “อิติ มํ ชโน ชานาตู”ติ. อถโข อิทํ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ สํวรตฺถํ ปหานตฺถํ วิราคตฺถํ นิโรธตฺถนฺติ.

สํวรตฺถํ ปหานตฺถํ พฺรหฺมจริยํ อนีติหํ

อเทสยิ โส ภควา นิพฺพาโนคธคามินํ

เอส มคฺโค มหนฺเตหิ อนุยาโต มเหสิภิ.

เย จ ตํ ปฏิปชฺชนฺติ ยถา พุทฺเธน เทสิตํ

ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ สตฺถุสาสนการิโนติ. ปญฺจมํ.

ภิกษุทั้งหลาย ตถาคตประพฤติพรหมจรรย์นี้มิใช่เพื่อจะลวงคน มิใช่ เพื่อเกลี้ยกล่อมคน มิใช่เพื่ออานิสงส์คือลาภสักการะและชื่อเสียง มิใช่เพื่อ อานิสงส์คือการอวดอ้างวาทะ มิใช่เพื่อให้คนรู้ว่า ‘คนจงรู้จักเราด้วยอาการอย่างนี้’ แท้จริง ตถาคตประพฤติพรหมจรรย์นี้เพื่อสำรวมระวัง เพื่อละ เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับทุกข์พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น

ได้ทรงแสดงพรหมจรรย์

ปราศจากความยึดมั่นถือมั่นแต่โบราณ

ทำให้สัตว์ถึงพระนิพพานเพื่อสำรวมระวัง เพื่อละ

หนทางนี้ท่านผู้ใหญ่

ผู้แสวงหาคุณยิ่งใหญ่ดำเนินไปตามแล้ว

อนึ่ง เหล่าชนผู้ปฏิบัติตามแนวทาง

ที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

ชื่อว่าทำตามคำสั่งสอนของพระศาสดา

จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

พรหมจริยสูตรที่ ๕ จบ