๒. วาตสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๘

เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว อากาเสปิ ๑ วิวิธา วาตา วายนฺติ ปุรตฺถิมาปิ วาตา วายนฺติ ปจฺฉิมาปิ วาตา วายนฺติ อุตฺตราปิ วาตา วายนฺติ ทกฺขิณาปิ วาตา วายนฺติ สรชาปิ วาตา วายนฺติ อรชาปิ วาตา วายนฺติ สีตาปิ วาตา วายนฺติ อุณฺหาปิ วาตา วายนฺติ ปริตฺตาปิ วาตา วายนฺติ อธิมตฺตาปิ วาตา วายนฺติ ฯ เอวเมว โข ภิกฺขเว อิมสฺมึ กายสฺมึ วิวิธา เวทนา อุปฺปชฺชนฺติ สุขาปิ เวทนา อุปฺปชฺชติ ทุกฺขาปิ เวทนา อุปฺปชฺชติ อทุกฺขมสุขาปิ เวทนา อุปฺปชฺชตีติ ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนลมต่างชนิด พัดไปแม้ในอากาศ คือ ลมทิศตะวันออกบ้าง ลมทิศตะวันตกบ้าง ลมทิศเหนือบ้าง ลมทิศใต้บ้าง ลมมีธุลีบ้าง ลมไม่มีธุลีบ้าง ลมหนาวบ้าง ลมร้อนบ้าง ลมอ่อนบ้างลมแรงบ้าง ฉันใด ดูกรภิกษุทั้งหลาย เวทนาต่างชนิดย่อมเกิดขึ้นในกายนี้ฉันนั้นเหมือนกันแล คือ สุขเวทนาบ้าง ทุกขเวทนาบ้างอทุกขมสุขเวทนาบ้าง ฯ

พระผู้มีพระภาคผู้สุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลงแล้ว จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปอีกว่า

ยถาปิ วาตา อากาเส วายนฺติ วิวิธา ปุถู ๒

ปุรตฺถิมา ปจฺฉิมา จาปิ อุตฺตรา อถ ทกฺขิณา ฯ

สรชา อรชา จาปิ ๓ สีตา อุณฺหา จ เอกทา

อธิมตฺตา ปริตฺตา จ ปุถู ๒ วายนฺติ มาลุตา ฯ

ตเถวิมสฺมึ ๔ กายสฺมึ สมุปฺปชฺชนฺติ เวทนา

สุขทุกฺขสมุปฺปตฺติ อทุกฺขมสุขา จ ยา ฯ

ยโตว ๕ ภิกฺขุ อาตาปี สมฺปชาโน นิรุชฺฌติ ๖

ตโต โส เวทนา สพฺพา ปริชานาติ ปณฺฑิโต ฯ

โส เวทนา ปริญฺญาย ทิฏฺเฐ ธมฺเม อนาสโว

กายสฺส เภทา ธมฺมฏฺโฐ สงฺขํ นูเปติ ๑ เวทคูติ ฯ ทุติยํ ฯ

๑ ม. ยุ. อากาเส ฯ ๒ ยุ. ปุถุ ฯ ๓ ม. จปิ ฯ ยุ. วาปิ ฯ ๔ ยุ. ตเถวิมสฺมึปิ ฯ

๕ ม. ยุ. ยโต จ ฯ ๖ ม. สมฺปชญฺญํ น ริญฺจติ ฯ ยุ. สมฺปชาโน นิรูปธิ ฯ

เปรียบเหมือนลมมากมายหลายชนิด พัดไปในอากาศคือ บางครั้งลมทิศตะวันออกบ้าง บางครั้งทิศตะวันตกบ้าง บางครั้งทิศเหนือบ้าง บางครั้งทิศใต้บ้าง บางครั้งมีธุลีบ้างบางครั้งไม่มีธุลีบ้าง บางครั้งลมหนาวบ้างบางครั้งลมร้อนบ้าง บางครั้งลมอ่อนบ้าง ฉันใด เวทนาย่อมเกิดขึ้นในกายนี้ ฉันนั้นเหมือนกัน คือสุขเวทนาบ้าง ทุกขเวทนาบ้าง อทุกขมสุขเวทนาบ้าง เมื่อใดภิกษุมีความเพียร รู้สึกอยู่ เข้านิโรธ เมื่อนั้นเธอผู้เป็นบัณฑิตย่อมกำหนดรู้เวทนา ได้ทุกอย่าง ภิกษุนั้นกำหนดรู้เวทนาแล้วเป็นผู้ไม่มีอาสวะ ตั้งอยู่ในธรรม เรียนจบพระเวทในปัจจุบันเพราะกายแตกย่อมไม่เข้าถึงซึ่งบัญญัติ ฯ

จบสูตรที่ ๒