๕. ราธสูตร ที่ ๓ เล่ม ๑๘

ทุกขเวทนา หรืออทุกขมสุขเวทนาที่เกิดขึ้นเพราะจักขุสัมผัสก็เป็นปัจจัยเป็นทุกข์ เธอพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ... มโนเป็นทุกข์ ธรรมารมณ์... มโนวิญญาณ... มโนสัมผัส... แม้สุขเวทนา ทุกขเวทนา หรืออทุกขมสุขเวทนาที่เกิดขึ้นเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัยก็เป็นทุกข์ เธอพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นทุกข์ เธอพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย”

๕. ราธอนัตตสูตร

ว่าด้วยทรงแสดงอนัตตธรรมแก่ราธภิกษุ

{๙๔} [๗๘] ...“ดูก่อนราธะ สภาพใดแลไม่ใช่อัตตา เธอพึงละความพอใจในสภาพนั้นเสีย ดูก่อนราธะ อะไรเล่าไม่ใช่อัตตา จักษุแลไม่ใช่อัตตา เธอพึงละความพอใจในจักษุนั้นเสีย รูป... จักขุวิญญาณ... จักขุสัมผัส... มโน ...ธรรมารมณ์ ... มโนวิญญาณ ... มโนสัมผัส ... แม้สุขเวทนา ทุกขเวทนา หรือ อทุกขมสุขเวทนาที่เกิดขึ้นเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัยก็ไม่ใช่อัตตา เธอพึงละ ความพอใจในสภาพนั้นเสีย ดูก่อนราธะ สภาพใดแลไม่ใช่อัตตา เธอพึงละ ความพอใจในสภาพนั้นเสีย”

๖. ปฐมอวิชชาปหานสูตร

ว่าด้วยการละอวิชชา สูตรที่ ๑

{๙๕} [๗๙] ครั้งนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ... ครั้นแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรมอย่างเอกซึ่งเมื่อภิกษุละได้แล้ว ย่อมละอวิชชาได้ วิชชาย่อมเกิดขึ้น มีอยู่หรือ”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ ธรรมอย่างเอกซึ่งเมื่อภิกษุละได้แล้ว ย่อมละอวิชชาได้ วิชชาย่อมเกิดขึ้น มีอยู่”