๔. หัตถาโรหสูตร เล่ม ๑๘

ผู้เป็นอาจารย์และปาจารย์รุ่นก่อน ๆ หลอกลวงให้หลงมาตลอดกาลนานว่า ‘นักรบอาชีพคนใดอุตสาหะพยายามในสงคราม พวกข้าศึกฆ่าผู้นั้นซึ่งกำลังอุตสาหะพยายามอยู่ให้ถึงความตาย ผู้นั้นหลังจากตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายของเทวดาเหล่าสรชิต’ ดังนี้ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก พระภาษิตของพระองค์ไพเราะนัก พระพุทธเจ้าข้า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประกาศธรรมโดยอเนกปริยายอย่างนี้ เปรียบเหมือนบุคคลหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางแก่คนหลงทาง หรือส่องประทีปในที่มืดด้วยตั้งใจว่า ‘คนมีตาดีจักเห็นรูปได้’ ดังนี้ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ขอถึงพระผู้มีพระภาคเจ้า พร้อมทั้งพระธรรม และพระภิกษุสงฆ์ว่าเป็นสรณะ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าได้โปรดทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสก ผู้มอบชีวิตถึงสรณะจำเดิมแต่วันนี้เป็นต้นไป”

๔. หัตถาโรหสูตร

ว่าด้วยปัญหาของนายทหารช้าง

{๕๙๕} [๓๕๖] ครั้งนั้นแล หัวหน้านายทหารช้างได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ... (พึงขยายข้อความให้พิสดารเหมือนในสูตรข้างต้น) ผู้มอบชีวิตถึงสรณะจำเดิมแต่วันนี้เป็นต้นไป”

๕. อัสสาโรหสูตร

ว่าด้วยปัญหาของนายทหารม้า

{๕๙๖} [๓๕๗] ครั้งนั้นแล หัวหน้านายทหารม้าเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ได้สดับคำของทหารม้าผู้เป็นอาจารย์และปาจารย์รุ่นก่อนๆ กล่าวว่า