๑๐. ภิกขกสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. อถ โข ภิกฺขโก พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภิกฺขโก พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ “อหมฺปิ โข โภ โคตม ภิกฺขโก, ภวมฺปิ ภิกฺขโก, อิธ โน กึ นานากรณนฺ”ติ.

น เตน ภิกฺขโก โหติ ยาวตา ภิกฺขเต ปเร

วิสฺสํ ธมฺมํ สมาทาย ภิกฺขุ โหติ น ตาวตา.

โยธ ปุญฺญญฺจ ปาปญฺจ ปวาเหตฺวา (๑) พฺรหฺมจริยํ

สงฺขาย โลเก จรติ ส เว ภิกฺขูติ วุจฺจตีติ.

เอวํ วุตฺเต ภิกฺขโก พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ “อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม ฯเปฯ อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณงฺคตนฺ”ติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น ภิกขกพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้สนทนา ปราศรัยพอเป็นที่บันเทิงใจ พอเป็นที่ระลึกถึงกันแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ข้าพระองค์เป็นคนขอ พระองค์ก็ เป็นผู้ขอ ในเรื่องนี้เราจะมีอะไรแตกต่างกัน”พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลขอคนเหล่าอื่นอยู่

ย่อมไม่เป็นภิกษุด้วยเหตุมีประมาณเพียงใด

ผู้สมาทานธรรมผิด ก็ไม่เป็นภิกษุด้วยเหตุมีประมาณเพียงนั้น

ผู้ใดในโลกนี้ละบุญและบาปได้แล้ว

ประพฤติพรหมจรรย์ด้วยการพิจารณา

ผู้นั้นแลจัดว่าเป็นภิกษุ

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ภิกขกพราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ ขอพระโคดมผู้เจริญโปรดทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะ ตั้งแต่วันนี้ เป็นต้นไปจนตลอดชีวิต”

ภิกขกสูตรที่ ๑๐ จบ