๕. อหิงสกสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. อถ โข อหึสกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อหึสกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ “อหึสกาหํ (๑) โภ โคตม, อหึสกาหํ โภ โคตมา”ติ.

ยถา นามํ ตถา จสฺส สิยา โข ตฺวํ อหึสโก

โย จ กาเยน วาจาย มนสา จ น หึสติ

ส เว อหึสโก โหติ โย ปรํ น วิหึสตีติ.

เอวํ วุตฺเต อหึสกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ “อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม ฯเปฯ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร จ ปนายสฺมา อหึสกภารทฺวาโช อรหตํ อโหสีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น อหิงสกภารทวาชพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้สนทนาปราศรัยพอเป็นที่บันเทิงใจ พอเป็นที่ระลึกถึงกันแล้ว นั่ง ณ ที่สมควร ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ข้าพระองค์ชื่ออหิงสกะ ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ข้าพระองค์ชื่ออหิงสกะ”พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ถ้าท่านชื่ออหิงสกะ ท่านก็ไม่ควรเบียดเบียนผู้อื่น

ผู้ใดไม่เบียดเบียนผู้อื่น ทางกาย ทางวาจา และทางใจ

ผู้นั้นจึงจะชื่ออหิงสกะโดยแท้

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว อหิงสกภารทวาชพราหมณ์ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจน ไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ”

อนึ่ง ท่านพระอหิงสกภารทวาชะได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ในบรรดาพระอรหันต์ ทั้งหลาย

อหิงสกสูตรที่ ๕ จบ