arnon.worldSign in

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อภิสมยวรรค

ปฐวีสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๙

Text layerBuddha’s wordsItems ๑๗๕๒ (Royal Thai)6/10 in อภิสมยวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability

๖. ทุติยมหาปฐวีสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยแผ่นดินใหญ่ สูตรที่ ๒

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อภิสมยวรรค ปฐวีสูตร ที่ ๒ (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 31 · Chaloem Phrakiat Volume 19)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 19, pp. 637–637

The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

“ภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนแผ่นดินใหญ่พึงหมดสิ้นไป เหลือแต่ ก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบาอยู่ ๗ ก้อน เธอทั้งหลายจะเข้าใจความข้อนั้นว่าอย่างไร แผ่นดินใหญ่ที่หมดสิ้นไปกับก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่เหลืออยู่ อย่างไหน จะมากกว่ากัน”“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แผ่นดินใหญ่ที่หมดสิ้นไปนี้แลมากกว่า ก้อนดินขนาด เมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่มีเพียงเล็กน้อย ก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่เหลืออยู่ เมื่อเทียบกับแผ่นดินใหญ่ที่หมดสิ้นไปแล้ว คำนวณไม่ได้ เทียบเคียง กันไม่ได้ หรือไม่ถึงส่วนเสี้ยว”“ภิกษุทั้งหลาย อุปมานี้ฉันใด อุปไมยก็ฉันนั้นเหมือนกัน ฯลฯ เธอทั้งหลาย พึงทำความเพียรเพื่อรู้ชัดตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ ฯลฯ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา”

ทุติยมหาปฐวีสูตรที่ ๖ จบ

End of ปฐวีสูตร ที่ ๒