เมฆสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๙

๙. ทุติยเมฆสูตร

ว่าด้วยเปรียบเทียบด้วยลมพายุกำจัดเมฆใหญ่

{๒๘๖} [๑๕๗] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลมพายุย่อมพัดเมฆใหญ่ที่เกิดขึ้นแล้วให้หมดไปได้ในระหว่างนั่นเอง แม้ฉันใด ภิกษุเมื่อเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ เมื่อทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มากอยู่ ย่อมทำอกุศลธรรมอันเลวทรามซึ่งเกิดขึ้นแล้ว ๆ ให้หมดไป ให้สงบไปในระหว่างได้โดยพลัน ฉันนั้นเหมือนกัน

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย {๒๘๗} ก็ภิกษุเมื่อเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ เมื่อทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มากอยู่อย่างไรเล่า จึงทำอกุศลธรรมอันเลวทรามซึ่งเกิดขึ้นแล้ว ๆ ให้หมดไปให้สงบไปในระหว่างได้โดยพลัน คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ย่อมเจริญสัมมาทิฏฐิอันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปเพื่อการสลัดทิ้ง ... ย่อมเจริญสัมมาสมาธิอันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปเพื่อการสลัดทิ้ง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเมื่อเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มากอยู่อย่างนี้แล จึงทำอกุศลธรรมอันเลวทรามซึ่งเกิดขึ้นแล้ว ๆ ให้หมดไป ให้สงบไปในระหว่างได้โดยพลัน”

๑๐. นาวาสูตร

ว่าด้วยเปรียบเทียบด้วยเครื่องผูกเรือ

{๒๘๘} [๑๕๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อเรือเดินทะเลที่เขาผูกด้วยเครื่องผูกคือหวายแช่อยู่ในนํ้าตลอด ๖ เดือน ถูกเข็นขึ้นบกตอนฤดูหนาว เครื่องผูกเหล่านั้น ถูกลมและแดดกระทบบ้าง ถูกฝนตกรดบ้าง ย่อมผุไปเปื่อยไปโดยไม่ยากเลย