วัสสสูตร เล่ม ๑๙

๘. วัสสสูตร

ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความสิ้นอาสวะ

{๑๕๙๕} [๑๐๓๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนเมื่อฝนลูกเห็บตกลงบนภูเขา นํ้านั้นไหลไปตามที่ลุ่ม ย่อมยังซอกเขา ลำธาร ลำห้วยให้เต็ม ซอกเขา ลำธาร ลำห้วยเต็มแล้วย่อมยังหนองให้เต็ม หนองเต็มแล้วย่อมยังบึงให้เต็ม บึงเต็มแล้วย่อมยังแม่น้ำน้อยให้เต็ม แม่นํ้าน้อยเต็มแล้วย่อมยังแม่น้ำใหญ่ให้เต็ม แม่น้ำใหญ่เต็มแล้วย่อมยังสมุทรสาครให้เต็ม ฉันใด ความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า ในพระธรรม ในพระสงฆ์ และศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้วของอริยสาวกอันใด ธรรมเหล่านี้เมื่อไหลไปถึงฝั่ง ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นอาสวะ ฉันนั้นเหมือนกัน”

๙. กาฬิโคธาสูตร

ว่าด้วยองค์คุณของพระโสดาบัน

{๑๕๙๖} [๑๐๓๕] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ นิโครธาราม ใกล้พระนครกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงครองอันตรวาสกแล้วทรงถือบาตรจีวรเสด็จเข้าไปยังนิเวศน์ของเจ้าสากิยานีนามว่ากาฬิโคธา ประทับนั่งบนอาสนะที่เขาปูถวาย พระนางกาฬิโคธาสากิยานีเสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วทรงถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงได้ตรัสกะพระนางกาฬิโคธาสากิยานีว่า