๑. สันตุฏฐสูตร เล่ม ๑๖

๕. กัสสปสังยุต

๑. สันตุฏฐสูตร

ว่าด้วยทรงสรรเสริญพระมหากัสสปะว่าเป็นผู้สันโดษ

{๔๖๒}[๑๔๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า ‘ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

กัสสปะนี้เป็นผู้สันโดษด้วยจีวรตามมีตามได้ มีปกติกล่าวสรรเสริญคุณแห่ง

สันโดษด้วยจีวรตามมีตามได้ ไม่ถึงการแสวงหาที่ไม่เหมาะไม่ควรเพราะจีวรเป็นเหตุ เมื่อไม่ได้จีวร ก็ไม่ตกใจ ครั้นได้แล้วก็ไม่เกี่ยวเกาะ ไม่หมกมุ่นไม่ยึดติด มีปกติเห็นโทษ รู้ประโยชน์ ใช้สอยอยู่

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กัสสปะนี้เป็นผู้สันโดษด้วยบิณฑบาตตามมีตามได้

มีปกติกล่าวสรรเสริญคุณแห่งสันโดษด้วยบิณฑบาตตามมีตามได้ ไม่ถึงการ

แสวงหาที่ไม่เหมาะไม่ควรเพราะบิณฑบาตเป็นเหตุ เมื่อไม่ได้บิณฑบาตก็ไม่ตกใจครั้นได้แล้วก็ไม่เกี่ยวเกาะ ไม่หมกมุ่น ไม่ยึดติด มีปกติเห็นโทษ รู้ประโยชน์บริโภคขบฉันอยู่

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กัสสปะนี้เป็นผู้สันโดษด้วยเสนาสนะตามมีตามได้

มีปกติกล่าวสรรเสริญคุณแห่งสันโดษด้วยเสนาสนะตามมีตามได้ ไม่ถึงการแสวงหาที่ไม่เหมาะไม่ควรเพราะเสนาสนะเป็นเหตุ เมื่อไม่ได้เสนาสนะ ก็ไม่ตกใจ ครั้นได้แล้วก็ไม่เกี่ยวเกาะ ไม่หมกมุ่น ไม่ยึดติด มีปกติเห็นโทษ รู้ประโยชน์ ใช้สอยอยู่

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กัสสปะนี้เป็นผู้สันโดษด้วยเภสัชบริขารซึ่งเป็น

ปัจจัยแห่งคนไข้ตามมีตามได้ มีปกติกล่าวสรรเสริญคุณแห่งสันโดษด้วย

เภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้ตามมีตามได้ ไม่ถึงการแสวงหาที่ไม่เหมาะ

ไม่ควรเพราะเภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้เป็นเหตุ เมื่อไม่ได้เภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้ก็ไม่ตกใจ ครั้นได้แล้วก็ไม่เกี่ยวเกาะ ไม่หมกมุ่น ไม่ยึดติด มีปกติเห็นโทษ รู้ประโยชน์ บริโภคขบฉันอยู่

{๔๖๓} เพราะเหตุนั้นแล ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า ‘เรา

ทั้งหลายจักเป็นผู้สันโดษด้วยจีวรตามมีตามได้ จักมีปกติกล่าวสรรเสริญคุณ

แห่งสันโดษด้วยจีวรตามมีตามได้ จักไม่ถึงการแสวงหาที่ไม่เหมาะไม่ควร

เพราะจีวรเป็นเหตุ เมื่อไม่ได้จีวร ก็จักไม่ตกใจ ครั้นได้แล้วก็จักไม่เกี่ยวเกาะไม่หมกมุ่น ไม่ยึดติด จักมีปกติเห็นโทษ รู้ประโยชน์ ใช้สอย

เราทั้งหลายจักเป็นผู้สันโดษด้วยบิณฑบาตตามมีตามได้ ...

เราทั้งหลายจักเป็นผู้สันโดษด้วยเสนาสนะตามมีตามได้ ...

เราทั้งหลายจักเป็นผู้สันโดษด้วยเภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้

ตามมีตามได้ จักมีปกติกล่าวสรรเสริญคุณแห่งสันโดษด้วยเภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้ตามมีตามได้ จักไม่ถึงการแสวงหาที่ไม่เหมาะไม่ควรเพราะเภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้เป็นเหตุ และเมื่อไม่ได้เภสัชบริขารซึ่งเป็นปัจจัยแห่งคนไข้ก็ไม่ตกใจ ครั้นได้แล้วก็จักไม่เกี่ยวเกาะ ไม่หมกมุ่น ไม่ยึดติดมีปกติเห็นโทษ รู้ประโยชน์ บริโภคขบฉัน, ดังนี้แล,, (๑)

๒. อโนตตัปปีสูตร

ว่าด้วยผู้ไม่เกรงกลัวต่อความชั่ว

{๔๖๔}[๑๔๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง ท่านพระมหากัสสปะและท่านพระสารีบุตรอยู่ที่ป่าอิสิปตน

มฤคทายวัน ใกล้พระนครพาราณสี ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตรออกจากที่พักผ่อนในเวลาเย็น ได้เข้าไปหาท่านพระมหากัสสปะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้