๑๐. อตีตานาคตปัจจุปันนสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๗

๙. กาลัตตยอนิจจสูตร

ว่าด้วยความเป็นอนิจจังแห่งขันธ์ ๕

[๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

{๓๖} ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอดีตและที่เป็นอนาคตไม่เที่ยง จักกล่าวไปไยถึงรูปที่เป็นปัจจุบันเล่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีความอาลัยในรูปที่เป็นอดีต ไม่ยินดีรูปที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับแห่งรูปที่เป็นปัจจุบันเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอดีตและที่เป็นอนาคตไม่เที่ยง จักกล่าวไปไยถึงเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นปัจจุบันเล่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีความอาลัยในเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอดีต ไม่ยินดีเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับแห่งเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นปัจจุบัน”

๑๐. กาลัตตยทุกขสูตร

ว่าด้วยความเป็นทุกข์แห่งขันธ์ ๕

[๑๐] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

{๓๗} ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอดีตและที่เป็นอนาคตเป็นทุกข์ จักกล่าวไปไยถึงรูปที่เป็นปัจจุบันเล่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีความอาลัยในรูปที่เป็นอดีต ไม่ยินดีรูปที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับแห่งรูปที่เป็นปัจจุบัน

เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอดีตและที่เป็นอนาคตเป็นทุกข์ จักกล่าวไปไยถึงเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นปัจจุบันเล่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีความอาลัยใน เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอดีต ไม่ยินดีเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับแห่งเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นปัจจุบัน”

๑๑. กาลัตตยอนัตตสูตร

ว่าด้วยความเป็นอนัตตาแห่งขันธ์ ๕

[๑๑] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

{๓๘} ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอดีตและที่เป็นอนาคตเป็นอนัตตา จักกล่าวไปไยถึงรูปที่เป็นปัจจุบันเล่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีความอาลัยในรูปที่เป็นอดีต ไม่ยินดีรูปที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับแห่งรูปที่เป็นปัจจุบันเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอดีตและที่เป็นอนาคตเป็นอนัตตา จักกล่าวไปไยถึงเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นปัจจุบันเล่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีความอาลัยในเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอดีต ไม่ยินดีเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับแห่งเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณที่เป็นปัจจุบัน”

จบ นกุลปิตุวรรคที่ ๑