พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน · ปาฏลิคามิยวรรค
๒. นิพพานสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๕๙ (Royal Thai)2/10 in ปาฏลิคามิยวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน ปาฏลิคามิยวรรค นิพพานสูตร ที่ ๒ (Royal Thai Volume 25 · Mahachula Volume 25 · Mahamakut Volume 44 · Chaloem Phrakiat Volume 25)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 25, pp. 305–306
พระบาลีสุตตันตปิฎก อุททกนิกาย อุทาน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม้ในอายตนะคือนิพพานนั้น
ก็มิได้กล่าวถึงการมา การไป การดำรงอยู่ การจุติ
และการอุบัติไว้ อายตนะคือนิพพานนั้นไม่มีที่ดำรงอยู่
่ไม่มีความเป็นไป ไม่มีอารมณ์เลย (นิพพาน) นี่แหละ
เป็นที่สุดแห่งทุกข์
๒. ทุติยนิพพานปฏิสังยุตตสูตร
ว่าด้วยเรื่องพระนิพพาน สูตรที่ ๒
{๑๕๙} [๗๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสชี้แจงภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาว่าด้วยเรื่องพระนิพพาน และภิกษุเหล่านั้นก็กำหนดจดจำไวัในใจอย่างแม่นยำ น้อมนึกถึงธรรมีกถา ตั้งใจฟังธรรมกันลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่าสัจจะคือนิพพาน เป็นธรรมชาติที่เห็นได้ยาก ไม่มี
ตัณหาความดิ้นรน มิใช่จะเห็นกันได้ง่าย สำหรับผู้ที่ละ
ตัณหาได้แล้ว รู้แจ้งเห็นจริงอยู่ ย่อมไม่มีกิเลสเป็นเหตุ
ให้กังวล
- ๑สัจจะคือนิพพาน นิพพานชื่อว่าสัจจะเพราะมีความหมายว่าเป็นสภาวะที่ไม่แปรผัน เป็นสภาวะ ที่มีแต่สงบระงับโดยส่วนเดียว (ขุ.อุ.อ. ๔๒๑)
๘. ปาฏลิคามิยวรรค ๓. ตติยนิพพานปฏิสังยุตตสูตร
๓. ตติยนิพพานปฏิสังยุตตสูตร
ว่าด้วยเรื่องพระนิพพาน สูตรที่ ๓
{๑๖๐} [๗๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสชี้แจงภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาว่าด้วยเรื่องพระนิพพาน และภิกษุเหล่านั้นก็กำหนด จดจำไว้ในใจอย่างแม่นยำ น้อมนึกถึงธรรมีกถา ตั้งใจฟังธรรมกันลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า
มีอยู่จริง ภิกษุทั้งหลาย ธรรมชาติที่ไม่เกิดแล้ว
ไม่เป็นแล้วไม่ถูกปัจจัยสร้างแล้วไม่ถูกปัจจัยปรุงแต่งแล้ว
ถ้าธรรมชาติที่ไม่เกิดแล้ว ไม่เป็นแล้ว ไม่ถูกปัจจัย
สร้างแล้ว ไม่ถูกปัจจัยปรุงแต่งแล้ว จักไม่มีแล้วไซร้
การสลัดออกจากธรรมชาติที่เกิดแล้ว เป็นแล้ว ถูกปัจจัย
สร้างแล้ว ปรุงแต่งแล้ว ก็จะไม่พึงมีปรากฏอยู่ในโลกนี้
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะธรรมชาติที่ไปเกิดแล้ว
ไม่เป็นแล้ว ไม่ถูกปัจจัยสร้างแล้ว ไม่ถูกปัจจัยปรุงแต่ง
แล้วมีอยู่จริง การสลัดออกจากธรรมชาติที่เกิดแล้ว
เป็นแล้ว ถูกปัจจัยสร้างแล้ว ปรุงแต่งแล้ว จึงมีปรากฏอยู่
ในโลกนี้
End of ๒. นิพพานสูตร ที่ ๒