๕. โกลิตสูตร เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

๔. สารีปุตตสูตร

ว่าด้วยพระสารีบุตรมีอุปมาเหมือนภูเขา

{๗๖} [๒๔] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตรนั่งขัดสมาธิ ตั้งกายตรง ดำรงสติไว้เฉพาะหน้าอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงเห็นท่านพระสารีบุตรนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างนั้นลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

ภูเขาหินย่อมไม่หวั่นไหว ตั้งอยู่มั่นคง ฉันใด เพราะโมหะสิ้นไป ภิกษุก็ไม่หวั่นไหวเหมือนภูเขา ฉันนั้น

๕. โกลิตสูตร

ว่าด้วยกายคตาสติ

{๗๗} ![๒๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระมหาโมคคัลลานะนั่งขัดสมาธิ ตั้งกายตรง ดำรงกายคตาสติไว้มั่นในภายในอยู่

๓. นันทวรรค ๖. ปิลินทวัจฉสูตร

ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงเห็นท่านพระ มหาโมคคัลลานะนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างนั้น

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

ภิกษุผู้เข้าไปตั้งกายคตาสติไว้ สำรวมในผัสสายตนะ ทั้ง ๖ มีจิตตั้งมั่นเสมอ พึงรู้ความดับกิเลสของตนได้

๖. ปิลินทวัจฉสูตร

ว่าด้วยพระปิลินทวัจฉะชอบเรียกพระว่าคนถ่อย

{๗๘} [๒๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็น สถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระปิลินทวัจฉะชอบเรียกภิกษุทั้งหลายด้วยคำพูดว่าคนถ่อย ๆ ภิกษุ มากรูปด้วยกันจึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวาย บังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ท่านพระปิลินทวัจฉะชอบเรียก ภิกษุทั้งหลายด้วยคำพูดว่าคนถ่อย ๆ”