๑๖. สิริมาวิมาน เล่ม ๒๖

ยุตฺตา จ เต ปรมอลงฺกตา หยา

อโธมุขา อฆสิคมา พลี ชวา

อภินิมฺมิตา ปญฺจรถาสตา จ เต

อเนฺวนฺติ ตํ สารถิโจทิตา หยา.

ม้าสำหรับเทียมรถของเธอ ตกแต่งด้วยเครื่องประดับชั้นดีเยี่ยม

มีพลัง แคล่วคล่องว่องไว เหาะทะยานลงไป

รถเทียมม้า ๕๐๐ คัน ที่บุญกุศลเนรมิตเพื่อเธอ

และม้าเหล่านั้นเหมือนถูกนายสารถีกระตุ้นเตือน

ย่อมแล่นตามเธอไป

สา ติฏฺฐสิ รถวเร อลงฺกตา

โอภาสยํ ชลมิว โชติปาวโก

ปุจฺฉามิ ตํ วรตนุ (๑) อโนมทสฺสเน

กสฺมา นุ กายา อนธิวรํ อุปาคมิ.

เธอประดับองค์ สถิตบนรถอันเลอเลิศ

เปล่งรัศมีสว่างรุ่งเรืองอยู่ประดุจดวงไฟอันโชติช่วง

เทพธิดาผู้มีรูปงาม น่าชม มองแล้วไม่เบื่อ อาตมาขอถามว่า

“เธอมาจากเทพหมู่ไหนหนอจึงเข้ามาเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ซึ่งหาใครเลิศยิ่งกว่าไม่ได้แล้ว

(สิริมาเทพธิดานั้นตอบพระเถระว่า)

กามคฺคปตฺตานํ ยมาหุ อนุตฺตรา (๑)

นิมฺมาย นิมฺมาย รมนฺติ เทวตา

ตสฺมา กายา อจฺฉรา กามวณฺณินี

อิธาคตา อนธิวรํ นมสฺสิตุํ.

ถัดลงมาจากหมู่ปรนิมมิตวสวัตดีเทพ ผู้ถึงความเป็นเลิศ

ด้วยกามคุณ ที่บัณฑิตกล่าวชมว่ายอดเยี่ยมนั้น

มีนิมมานรดีเทพซึ่งเนรมิตสมบัติได้เองแล้วชื่นชมอยู่

ดิฉันเป็นนางอัปสรจากหมู่นิมมานรดีเทพนั้น ซึ่งมีรูปร่างน่าพึงใจ

ประสงค์จะนมัสการพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ซึ่งหาใครเลิศยิ่งกว่ามิได้ จึงมาสู่มนุษยโลกนี้

(พระเถระถามว่า)

กึ ตฺวํ ปุเร สุจริตมาจรีธ (๑)

เกนาสิ (๒) ตฺวํ อมิตยสา สุเขธิตา

อิทฺธี จ เต อนธิวรา วิหงฺคมา

วณฺโณ จ เต ทส ทิสา วิโรจติ.

ชาติก่อนแต่จะมาเป็นเทพธิดานี้

เธอได้ประพฤติสุจริตกรรมอะไรไว้

เพราะบุญอะไรเธอจึงมีบริวารยศอยู่มากมาย เปี่ยมไปด้วยความสุข

อนึ่ง เธอมีฤทธิ์ที่หาฤทธิ์ใดเทียมเท่ามิได้

เหาะไปในอากาศได้ ทั้งมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วสิบทิศ

เทเวหิ ตฺวํ ปริวุตสกฺกตา (๑) จสิ

กุโต จุตา สุคติคตาสิ เทวเต

กสฺส วา ตฺวํ วจนกรานุสาสนึ

อาจิกฺข เม ตฺวํ ยทิ พุทฺธสาวิกาติ.

เทพธิดา อนึ่ง เธอมีมวลเทพห้อมล้อม สักการะ

เธอจุติมาจากคติ ไหนจึงมาถึงสุคติภพนี้

หรือว่าเธอได้ทำตามคำสอนของพระศาสดาพระองค์ไหน

หากเธอเป็นสาวิกาของพระพุทธเจ้าจริง ขอจงบอกอาตมาเถิด

(สิริมาเทพธิดาตอบว่า)

นคนฺตเร นครวเร สุมาปิเต

ปริจาริกา ราชวรสฺส สิริมโต

นจฺเจ คีเต ปรมสุสิกฺขิตา อหุํ

สิริมาติ มํ ราชคเห อเวทึสุ.

ดิฉันเป็นพระสนมของพระราชาผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ

มีพระสิริ อยู่ในพระนครซึ่งสถาปนาไว้เป็นอย่างดีท่ามกลางขุนเขา

มีความชำนาญอย่างยิ่งในการฟ้อนรำ ขับร้อง

ชาวเมืองราชคฤห์ได้พากันเรียกขานดิฉันว่า สิริมา

พุทฺโธ จ เม อิสินิสโภ วินายโก

อเทสยี สมุทยทุกฺขนิจฺจตํ

อสงฺขตํ ทุกฺขนิโรธสสฺสตํ

มคฺคญฺจิมํ อกุฏิลํ อญฺชสํ สิวํ.

พระพุทธเจ้าทรงองอาจกว่าหมู่ผู้เป็นฤษี ทรงแนะนำเวไนยสัตว์

ได้ทรงแสดงทุกขสัจและสมุทัยสัจว่าเป็นสภาวะที่ไม่เที่ยง

ทรงแสดงทุกขนิโรธสัจซึ่งปราศจากปัจจัยปรุงแต่งว่าเป็นสภาวะคงที่

และทรงแสดงมรรคสัจนี้ซึ่งเป็นทางไม่อ้อมค้อม

เป็นทางตรง และเป็นทางปลอดโปร่งแก่ดิฉัน

สุตฺวานหํ อมตปทํ อสงฺขตํ

ตถาคตสฺส อนธิวรสฺส สาสนํ

สีเลสฺวาหํ ปรมสุสํวุตา อหุํ

ธมฺเม ฐิตา นรวรพุทฺธเทสิเต.

ดิฉันครั้นฟังธรรมอันเป็นทางไม่ตาย ปราศจากปัจจัยปรุงแต่ง

เป็นคำสอนของพระตถาคตเจ้าผู้หาใครเลิศยิ่งกว่ามิได้

สำรวมในศีลทั้งหลายอย่างเคร่งครัดเป็นอันดี

มั่นอยู่ในธรรมที่พระพุทธเจ้าผู้เลิศกว่านรชนทรงแสดงไว้แล้ว

ญตฺวานหํ วิรชํ ปทํ อสงฺขตํ

ตถาคเตน อนธิวเรน เทสิตํ

ตตฺเถวหํ สมถสมาธิมาผุสึ

สาเยว เม ปรมนิยามตา อหุ.

ครั้นรู้ทางที่ปราศจากกิเลสประดุจธุลีซึ่งปราศจากปัจจัยปรุงแต่ง

อันพระตถาคตเจ้าผู้หาใครเลิศยิ่งกว่ามิได้ทรงแสดงไว้แล้ว

ได้สัมผัสสมถสมาธิ ในอัตภาพนั้นเอง

การได้สัมผัสสมถสมาธินั้นแหละ

เป็นภาวะแน่นอนอย่างยิ่งสำหรับดิฉัน

ลทฺธานหํ อมตวรํ วิเสสนํ

เอกํสิกา อภิสมเย วิเสสยิ (๑)

อสํสยา พหุชนปูชิตา อหํ

ขิฑฺฑํ (๒) รตึ ปจฺจนุโภมนปฺปกํ.

ดิฉันได้อมตธรรมอันประเสริฐ ที่ทำให้ต่างจากปุถุชน

มีความเชื่อมั่น บรรลุคุณวิเศษเพราะรู้แจ้ง แล้ว

หมดความลังเลสงสัย ได้รับการบูชาจากคนจำนวนมาก

ความยินดีไม่น้อย

เอวํ อหํ อมตทสมฺหิ (๑) เทวตา

ตถาคตสฺส อนธิวรสฺส สาวิกา

ธมฺมทฺทสา ปฐมผเล ปติฏฺฐิตา

โสตาปนฺนา น จ ปน มตฺถิ ทุคฺคติ.

ตามที่กราบเรียนมานี้ ดิฉันจึงเป็นเทพธิดาผู้เห็นอมตธรรม

เป็นสาวิกาของพระตถาคตเจ้าผู้หาใครเลิศยิ่งกว่ามิได้

ได้เห็นธรรม ดำรงอยู่ในโสดาปัตติผล เป็นโสดาบันบุคคล

ทุคติเป็นอันไม่มีแก่ดิฉันอีกแล้ว

สา วนฺทิตุํ อนธิวรํ อุปาคมึ

ปาสาทิเก กุสลรเต จ ภิกฺขโว

นมสฺสิตุํ สมณสมาคมํ สิวํ

สคารวา สิริมโต ธมฺมราชิโน.

ดิฉันนั้นมาหมายจะถวายอภิวาท

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้หาใครเลิศยิ่งกว่ามิได้

หมายจะนมัสการบรรดาภิกษุผู้น่าเลื่อมใส ซึ่งยินดีในกุศลธรรม

และหมายจะเข้าไปนั่งใกล้สมาคมของสมณะที่ปลอดภัย

ดิฉันมีความเคารพพระธรรมราชา

คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ทรงสิริ

ทิสฺวา มุนึ มุทิตมนมฺหิ ปีณิตา

ตถาคตํ นรวรทมฺมสารถึ

ตณฺหจฺฉิทํ กุสลรตํ วินายกํ

วนฺทามหํ ปรมหิตานุกมฺปกนฺติ.

สิริมาวิมานํ โสฬสมํ.

ครั้นได้เห็นพระจอมมุนีแล้ว

ดิฉันก็มีใจเบิกบาน เอิบอิ่ม

จึงขอถวายอภิวาทพระองค์ผู้เป็นพระตถาคตเลิศกว่านรชน

ฝึกคนที่ควรฝึก ทรงตัดตัณหาได้ ทรงยินดีในกุศลธรรม

ทรงแนะนำเวไนยสัตว์ให้ข้ามพ้นจากทุกข์ได้

ทรงช่วยเหลือสัตว์โลกด้วยความเกื้อกูลอย่างยิ่ง

สิริมาวิมานที่ ๑๖ จบ