๑๒. ปติพพตาวิมาน ที่ ๒ เล่ม ๒๖

เวฬุริยถมฺภํ รุจิรํ ปภสฺสรํ

วิมานมารุยฺห อเนกจิตฺตํ

ตตฺถจฺฉสิ เทวิ มหานุภาเว

อุจฺจาวจา อิทฺธิวิกุพฺพมานา

อิมา จ เต อจฺฉราโย สมนฺตโต

นจฺจนฺติ คายนฺติ ปโมทยนฺติ จ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก

เธอสถิตอยู่ในวิมานน่ารื่นรมย์

เสาทำด้วยแก้วไพฑูรย์อันน่ารื่นรมย์

เปล่งแสงเรืองรอง งามผุดผ่อง

เธอแสดงฤทธิ์ได้หลากหลาย

เทพอัปสรเหล่านี้ก็ฟ้อนรำ ขับร้อง

และให้ความบันเทิงอยู่รอบ ๆ เธอ

เทวิทฺธิปตฺตาสิ มหานุภาเว

มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก

เมื่อเธอเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

จึงได้สำเร็จเป็นเทพธิดาผู้มีฤทธิ์ เพราะบุญอะไรจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

สา เทวตา อตฺตมนา โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิตา

ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

อุปาสิกา จกฺขุมโต อโหสึ

ปาณาติปาตา วิรตา อโหสึ

โลเก อทินฺนํ ปริวชฺชยิสฺสํ.

เมื่อดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นอุบาสิกาของพระพุทธเจ้าผู้ทรงมีพระจักษุ

ดิฉันงดเว้นจากฆ่าสัตว์ เว้นจากการลักทรัพย์ในโลก

อมชฺชปา นาปิ (๑) มุสา อภาณึ (๒)

สเกน สามินา (๓) อโหสึ ตุฏฺฐา

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺตา

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ.

พอใจเฉพาะสามีของตน ไม่กล่าวเท็จ ไม่ดื่มน้ำเมา

มีจิตเลื่อมใสได้ถวายข้าวและน้ำ

เป็นทานอย่างเหลือเฟือโดยเคารพ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ เตน เม อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ดิฉันในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ดิฉัน

อกฺขามิ เต ภิกฺขุ มหานุภาว

มนุสฺสภูตา ยมกาสิ ปุญฺญํ (๑)

เตนมฺหิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ทุติยปติพฺพตาวิมานํ ทฺวาทสมํ.

ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ดิฉันขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ดิฉันจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ทุติยปติพพตาวิมานที่ ๑๒ จบ