๗. นาวาวิมาน ที่ ๒ เล่ม ๒๖

สุวณฺณจฺฉทนํ นาวํ นาริ อารุยฺห ติฏฺฐสิ

โอคาฬฺหสิ (๑) โปกฺขรณึ ปทุมํ (๒) ฉินฺทสิ ปาณินา.

เทพนารี เธอขึ้นอยู่บนเรือประทุนทอง

ล่องลอยเข้าสู่สระโบกขรณี เด็ดดอกปทุมอยู่

เกน เตตาทิโส วณฺโณ เกน เต อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เต โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญอะไรผิวพรรณเธอจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่เธอในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่เธอ

ปุจฺฉามิ ตํ เทวิ มหานุภาเว

มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอถามว่า

เมื่อเธอเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรเธอจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

สา เทวตา อตฺตมนา โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิตา

ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

ปุริมาย ชาติยา มนุสฺสโลเก

ทิสฺวาน ภิกฺขุํ ตสิตํ กิลนฺตํ

อุฏฺฐาย ปาตุํ อุทกํ อทาสึ.

ชาติก่อน ดิฉันเกิดเป็นมนุษย์

อยู่ในหมู่มนุษย์ในมนุษยโลก

ได้เห็นภิกษุผู้เหน็ดเหนื่อยกระหายน้ำ

จึงขมีขมันถวายน้ำให้ท่านดื่ม

โย เว กิลนฺตสฺส ปิปาสิตสฺส

อุฏฺฐาย ปาตุํ อุทกํ ททาติ

สีโตทกา ตสฺส ภวนฺติ นชฺโช

ปหูตมลฺยา พหุปุณฺฑรีกา.

ผู้ใดแลขมีขมันถวายน้ำ

ให้ภิกษุผู้เหน็ดเหนื่อยกระหายน้ำได้ดื่ม

แม่น้ำหลายสายมีกระแสน้ำใสเย็น มากไปด้วยสวนไม้ดอก

มีบัวขาวอยู่มากมายย่อมเกิดแก่ผู้นั้น

ตํ อาปคา อนุปริยนฺติ สพฺพทา

สีโตทกา วาลุกสนฺถตา นที

อมฺพา จ สาลา ติลกา จ ชมฺพุโย

อุทฺทาลกา ปาฏลิโย จ ผุลฺลา.

วิมานนั้น มีน้ำหลายสายไหลล้อมรอบอยู่ประจำ

สายน้ำมีทรายมูล มีกระแสน้ำใสเย็น

มีหมู่ไม้มะม่วง ไม้สาละ ไม้หมากหอม ไม้หว้า

ไม้ราชพฤกษ์และหมู่ไม้แคฝอย ผลิดอกออกผลสะพรั่ง

ตํ ภูมิภาเคหิ อุเปตรูปํ

วิมานเสฏฺฐํ ภุส โสภมานํ

ตสฺเสว (๑) กมฺมสฺส อยํ วิปาโก

เอตาทิสํ ปุญฺญกตา ลภนฺติ.

วิมานอันเลอเลิศมีภูมิภาคเช่นนั้น

เป็นส่วนประกอบงดงามเหลือเกิน

นี้เป็นผลของกรรมนั้นนั่นเอง

ผู้ทำบุญไว้แล้วย่อมได้วิมานเช่นนี้

เตน เมตาทิโส วณฺโณ เตน เม อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ดิฉันในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ดิฉัน

อกฺขามิ เต ภิกฺขุ มหานุภาว

มนุสฺสภูตา ยมกาสิ ปุญฺญํ

เตนมฺหิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ทุติยนาวาวิมานํ สตฺตมํ.

ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ดิฉันขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ดิฉันจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ทุติยนาวาวิมานที่ ๗ จบ