๕. กุญชรวิมาน เล่ม ๒๖

กุญฺชโร เต วราโรโห นานารตนกปฺปโน

รุจิโร ถามวา ชวสมฺปนฺโน อากาสมฺหิ สมีหติ.

เทพธิดาผู้มีดวงตางดงามคล้ายกลีบปทุม

ช้างพาหนะอันประเสริฐของเธอ

ประดับประดาด้วยแก้วนานาประการ

น่าพอใจ มีพลัง แคล่วคล่องว่องไว

ท่องเที่ยวไปในอากาศได้

ปทุมี ปทุมปตฺตกฺขี (๑) ปทุมุปฺปลชุตินฺธโร (๒)

ปทุมจุณฺณาภิกิณฺณงฺโค โสวณฺณโปกฺขรมาลวา (๓)

กระพองมีสีคล้ายสีดอกปทุม

ประดับด้วยพวงดอกปทุมและพวงดอกอุบลทิพย์

งามรุ่งเรือง ตามตัวโปรยปรายด้วยเกสรปทุม

ประดับด้วยพวงปทุมทองอย่างสง่างาม

ปทุมานุสตํ มคฺคํ ปทุมปตฺตวิภูสิตํ

ฐิตํ วคฺคุมนุคฺฆาติ มิตํ คจฺฉติ วารโณ.

พญาช้างเยื้องย่างไปได้อย่างราบเรียบ

ไม่สั่นสะเทือนตลอดทาง

ที่เรียงรายด้วยดอกปทุมทองขนาดใหญ่

มีกลีบปทุมประดับประดาอยู่

ตสฺส ปกฺกมมานสฺส โสวณฺณกํสาร (๑) ติสฺสรา

เตสํ สุยฺยติ นิคฺโฆโส ตุริเย ปญฺจงฺคิเก ยถา.

เมื่อพญาช้างเยื้องย่างไป

กระดิ่งทองคำก็ดังประสานเสียงน่ารื่นรมย์

กังวานไพเราะจับใจ

ฟังคล้ายกับเสียงดนตรีเครื่องห้า

ตสฺส นาคสฺส ขนฺธมฺหิ สุจิวตฺถา อลงฺกตา

มหนฺตํ อจฺฉราสํฆํ วณฺเณน อติโรจสิ.

เธอทรงภูษาสะอาดสะอ้าน ประดับองค์อยู่บนคอช้าง

มีผิวพรรณงามล้ำหมู่นางอัปสรจำนวนมาก

ทานสฺส เต อิทํ ผลํ อโถ สีลสฺส วา ปน

อโถ อญฺชลิกมฺมสฺส ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิตาติ.

นี้เป็นผลของทาน ศีล หรือการกราบไหว้ของเธอ

อาตมาถามเธอแล้ว โปรดบอกผลกรรมนั้นเถิด

สา เทวตา อตฺตมนา โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิตา

ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมตามที่พระเถระถามว่า

ทิสฺวาน คุณสมฺปนฺนํ ฌายึ ฌานรตํ สตํ

อทาสึ ปุปฺผาภิกิณฺณํ อาสนํ ทุสฺสสนฺถตํ.

ดิฉันได้เห็นพระเถระผู้สมบูรณ์ด้วยคุณ

ผู้ได้ฌาน ยินดีในฌาน สงบ

ได้ถวายอาสนะที่ปูด้วยผ้า โปรยปรายดอกไม้ไว้

อุปฑฺฒปทุมาลาหํ อาสนสฺส สมนฺตโต

อพฺโภกิริสฺสํ ปตฺเตหิ ปสนฺนา เสหิ ปาณิหิ.

ยังมีดอกปทุมเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง

ดิฉันเลื่อมใสแล้วจึงโปรยกลีบปทุม

รอบ ๆ อาสนะด้วยมือของตน

ตสฺส กมฺมกุสลสฺส (๑) อิทํ เม อีทิสํ ผลํ

สกฺกาโร ครุกาโร จ เทวานํ อปจิตา อหํ.

ผลแห่งกุศลกรรมของดิฉันนั้นเป็นเช่นนี้

ดิฉันจึงเป็นที่สักการะ เคารพ นอบน้อม ของมวลเทพ

โย เว สมฺมาวิมุตฺตานํ สนฺตานํ พฺรหฺมจารินํ

ปสนฺโน อาสนํ ทชฺชา เอวํ นนฺเท ยถา อหํ.

บุคคลผู้เลื่อมใส ถวายอาสนะ

แด่ผู้มีปกติประพฤติพรหมจรรย์

หลุดพ้นโดยชอบ สงบแล้ว

พึงบันเทิงใจเช่นเดียวกับดิฉัน

ตสฺมา หิ อตฺตกาเมน (๑) มหตฺตมภิกงฺขตา

อาสนํ ทาตพฺพํ โหติ สรีรนฺติมธารินนฺติ.

กุญฺชรวิมานํ ปญฺจมํ.

เพราะเหตุนั้นแล ท่านผู้มุ่งประโยชน์ตน

หวังผลมาก ควรถวายอาสนะ

แด่ท่านผู้ครองร่างชาติสุดท้าย

กุญชรวิมานที่ ๕ จบ