พระวินัยปิฎก มหาวรรค · จัมเปยยขันธกะ
พระอุบาลีทูลถามปัพพาชนียกรรมเป็นต้น เล่ม ๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๙๙–๒๐๓ (Royal Thai)5/8 in จัมเปยยขันธกะ4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระวินัยปิฎก มหาวรรค จัมเปยยขันธกะ พระอุบาลีทูลถามปัพพาชนียกรรมเป็นต้น (Royal Thai Volume 5 · Mahachula Volume 5 · Mahamakut Volume 7 · Chaloem Phrakiat Volume 5)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 5, pp. 312–319
๘. ว่าด้วยข้อทูลถามของพระอุบาลี
พระอุบาลีทูลถามปัพพาชนียกรรมเป็นต้น
{๑๙๙} [๔๐๐] ครั้งนั้นแล ท่านพระอุบาลีเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ กรรมที่ควรทำในที่พร้อมหน้า เเต่สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันกลับทำในที่ลับหลัง การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย”
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สงฆ์พร้อมเพรียงกันทำกรรมที่ควรสอบถาม แต่ทำโดยไม่สอบถาม ทำกรรมที่ควรทำตามปฏิญาณ แต่ทำโดยมิได้ปฏิญาณ ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้
- ๑อมูฬหวินัย ระเบียบที่ให้แก่ภิกษุผู้หายเป็นบ้าแล้ว เป็นวิธีระงับอธิกรณ์สำหรับภิกษุผู้หายจากเป็นบ้า ข้อที่ ๓ ในอธิกรณสมถะ ๗ สติวินัย ระเบียบยกเอาสติขึ้นเป็นหลัก เป็นวิธีระงับอธิกรณ์สำหรับภิกษุผู้เป็นพระอรหันต์ ข้อที่ ๒ ในอธิกรณสมถะ ๗
- ๒ตัสสปาปิยสิกากรรม กรรมอันสงฆ์พึงทำเพราะภิกษุนั้นเป็นผู้เลวทราม คือให้การกลับไปกลับมา เดี๋ยวปฏิเสธ เดี๋ยวสารภาพ พูดถลากไถล พูดกลบเกลื่อนข้อที่ถูกซัก พูดเท็จซึ่งหน้า สงฆ์จึงทำกรรมนี้เป็นการลงโทษตามความผิดแม้ภิกษุนั้นจะไม่รับหรือเพื่อเพิ่มโทษจากอาบัติที่ต้อง
- ๓ตัชชนียกรรม กรรมอันสงฆ์พึงทำแก่ภิกษุผู้ควรขู่ จัดเป็นสังฆกรรมประเภทนิคคหกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งสงฆ์ทำการตำหนิโทษภิกษุผู้ก่อการทะเลาะวิวาท หรือก่อความอื้อฉาว ก่ออธิกรณ์ขึ้นในสงฆ์ เป็นผู้มีอาบัติมาก และคลุกคลีกับคฤหัสถ์ในทางที่ไม่สมควร
- ๔นิยสกรรม กรรมอันสงฆ์พึงทำแก่ภิกษุให้ไร้ยศ หรือ กรรมคือการถอดยศลดภาวะ จัดเป็นสังฆกรรมประเภทนิคหกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งสงฆ์ทำแก่ภิกษุผู้โง่เขลา ไม่ฉลาด ต้องอาบัติมาก หรือคลุกคลีกับคฤหัสถ์ในการไม่เหมาะสม โดยปรับให้ถือนิสสัยใหม่
ควรนิยสกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ชักภิกษุผู้ควรปริวาสเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม อัพภานภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต ให้ภิกษุผู้ควรอัพภานอุปสมบทกุลบุตร การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย กรรมที่ควรทำในที่พร้อมหน้า แต่สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันกลับทำในที่ลับหลัง อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ
อุบาลี สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำกรรมที่ควรสอบถามโดยไม่สอบถาม ทำกรรมที่ควรทำตามปฏิญาณโดยมิได้ปฏิญาณ ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ชักภิกษุผู้ควรปริวาสเข้าหาอาบัติเดิม
- ๑ปฏิสารณียกรรม กรรมอันสงฆ์พึงทำแก่ภิกษุผู้ควรให้หวนระลึก จัดเป็นสังฆกรรมประเภทนิคหกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งสงฆ์ทำแก่ภิกษุผู้ปากกล้า ด่าว่าคฤหัสถ์ผู้มีศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา อันเป็นเหตุให้คนผู้ยังไม่เลื่อมใสจะไม่เลื่อมใส หรือคนที่เลื่อมใสแล้วพลอยหายกลายเป็นอื่นไป
- ๒ปัพพาชนียกรรม กรรมอันสงฆ์พึงทำแก่ภิกษุผู้ควรถูกขับไล่ออกจากหมู่หรือจากวัด จัดเป็นสังฆกรรมประเภทนิคหกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งสงฆ์ทำแก่ภิกษุผู้ประทุษร้ายสกุล (คือประจบหรือรับใช้คฤหัสถ์เป็นต้น) มีความประพฤติเลวทราม
- ๓อุกเขปนียกรรม ดูความหมายที่เชิงอรรถ หน้า ๒๘๘ ในเล่มนี้
ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม อัพภานภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต ให้ภิกษุผู้ควรอัพภานอุปสมบทกุลบุตร อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ”
{๒๐๐} [๔๐๑] “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ กรรมที่ควรทำในที่พร้อมหน้า สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำในที่พร้อมหน้า การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”
“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย”
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำกรรมที่ควรสอบถามโดยสอบถาม ทำกรรมที่ควรทำตามปฏิญาณโดยการปฏิญาณ ให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรปริวาส ชักเข้าหาอาบัติเดิมซึ่งภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต อัพภานภิกษุผู้ควรอัพภาน ให้อุปสมบทกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย กรรมที่ควรทำในที่พร้อมหน้า สงฆ์พร้อมเพรียงกันทำในที่พร้อมหน้า อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมไม่มีโทษ
อุบาลี สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำกรรมที่ควรสอบถามโดยสอบถาม ทำกรรมที่ควรทำตามปฏิญาณโดยการปฏิญาณ ให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำตัสสปาปิยสิกากรรม
แก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรปริวาส ชักเข้าหาอาบัติเดิมซึ่งภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต อัพภานภิกษุผู้ควรอัพภาน ให้อุปสมบทกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมไม่มีโทษ”
{๒๐๑} [๔๐๒] “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”
“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย”
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปฏิสารณียกรรม แก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปริวาส ชักภิกษุผู้ควรปริวาสเข้าหาอาบัติเดิม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ชักภิกษุผู้ควรประพฤติมานัตเข้าหาอาบัติเดิม อัพภานภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรอัพภาน
ให้ภิกษุผู้ควรอัพภานอุปสมบทกุลบุตร อัพภานกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”
“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย อุบาลี สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ
อุบาลี สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม
ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปริวาส ชักภิกษุผู้ควรปริวาสเข้าหาอาบัติเดิม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ชักภิกษุผู้ควรประพฤติมานัตเข้าหาอาบัติเดิม อัพภานภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรอัพภาน ให้ภิกษุผู้ควรอัพภานอุปสมบทกุลบุตร อัพภานกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรม ไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ”{๒๐๒} [๔๐๓] “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า’
“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย”
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรปริวาส ชักเข้าหาอาบัติเดิมซึ่งภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต อัพภานภิกษุผู้ควรอัพภาน อุปสมบทกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัยหรือหนอ พระพุทธเจ้าข้า”“อุบาลี การกระทำนั้นชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย อุบาลี สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมไม่มีโทษ
อุบาลี สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำตัสสปาปิยสิกาแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรปริวาส ชักเข้าหาอาบัติเดิมซึ่งภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต อัพภานภิกษุผู้ควรอัพภาน อุปสมบทกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท อย่างนี้แล อุบาลี ชื่อว่ากรรมเป็นธรรมเป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมไม่มีโทษ”{๒๐๓} [๔๐๔] ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควร
สติวินัย อย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย ชักภิกษุผู้ควรสติวินัยเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรสติวินัย อัพภานภิกษุผู้ควรสติวินัย ให้ภิกษุผู้ควรสติวินัยอุปสมบทกุลบุตร อย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ[๔๐๕] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย อย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ชักภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัยเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย อัพภานภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย ให้ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัยอุปสมบทกุลบุตร ให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรอมูฬหวินัย อย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ[๔๐๖] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำตัชชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ทำอุกเขปนียกรรมแก่ ภิกษุผู้ควร
ตัสสปาปิยสิกากรรม ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ... ให้สติวินัยแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม ให้อมูฬหวินัยแก่ภิกษุผู้ควรตัสสปาปิยสิกากรรม อย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันทำนิยสกรรมแก่ภิกษุผู้ควรตัชชนียกรรม ทำปัพพาชนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรนิยสกรรม ... ทำปฏิสารณียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปัพพาชนียกรรม ... ทำอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุผู้ควรปฏิสารณียกรรม ... ให้ปริวาสแก่ภิกษุผู้ควรอุกเขปนียกรรม ... ชักภิกษุ ผู้ควรปริวาสเข้าหาอาบัติเดิม ... ให้มานัตแก่ภิกษุผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ... อัพภานภิกษุผู้ควรประพฤติมานัต ... ให้ภิกษุผู้ควรอัพภานอุปสมบทกุลบุตร ... ให้สติวินัยแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ... ให้อมูฬหวินัยแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ... ทำตัสสปาปิยสิกากรรมแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ทำตัชชนียกรรมแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ทำนิยสกรรมแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ทำปัพพาชนียกรรมแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ทำปฏิสารณียกรรมแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ทำอุกเขปนียกรรมแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ให้ปริวาสแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท ชักกุลบุตรผู้ควรอุปสมบทเข้าหาอาบัติเดิม ให้มานัตแก่กุลบุตรผู้ควรอุปสมบท อัพภานกุลบุตรผู้ควรอุปสมบท อย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่ากรรมไม่เป็นธรรมไม่เป็นวินัย และการกระทำอย่างนี้สงฆ์ย่อมมีโทษ”
จบ อุปาลิปุจฉาภาณวารที่ ๒
๙. ว่าด้วยตัชชนียกรรม
{๒๐๔} [๔๐๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุในธรรมวินัยนี้ก่อความบาดหมาง ก่อการทะเลาะ ก่อการวิวาท ก่อความอื้อฉาว ก่ออธิกรณ์ในสงฆ์ ใน
End of พระอุบาลีทูลถามปัพพาชนียกรรมเป็นต้น